Ρίζες-Τ’ αλώνια

Ορέγομαι!
Ξαπλωμένος στα μαξιλάρια της φιγούρας,
γαντζωμένος στις αναμνήσεις,
παιδικό μου δωμάτιο μη με μισήσεις.
Στο μνήμα του κι ο Γιώργος ο Ταμπούρας.
Τρεις έφυγαν απ’ τις γυμναστικές επιδείξεις.

Κρυώνω λίγο μα δε με νοιάζει.
χελιδόνι στο παράθυρο,
με απορία με κοιτάζει.
Το παιδί του άπειρο
μ’ αδύναμα φτερά πεταρίζει.

Ω Θεέ των χελιδονιών,
των ξεχασιάρικων ψυχών,
των φαλακρών βουνών!
Την αγάπη μου θέλω εδώ
να με χαϊδέψει να τη χαρώ.

Τι αδικία, τι ριζικό, να μη μπορώ,
στη ζωή μου μιαν αγάπη ν’ αγγίξω!
Ποιά μάγια πρέπει να λύσω
να μη την καρδιά μου τσακίσω
όταν χελιδόνι μου λες σ’ αγαπώ;

Καίει η ξυλόσομπα μοισέδες,
με νανουρίζει το τσαγερό.
Ράβει η μάνα μου σεμέδες
μ’ ένα χέρι, μα με πολύ τσαγανό.

Άδειοι στάβλοι,
κενοί αχυρώνες,
όλη μέρα τάβλι
ατέλειωτοι χειμώνες.

Άρμεγες με τα χέρια σου
τόσες αγελάδες,
σκυφτός στο σκαμνάκι σου
μητρικό γάλα, οκάδες.

Με τη γρέπλα καθάριζες,
τις κοπριές στ’ Αμπελάκι σκόρπιζες,
μοίραζες το γιντζέ στα παχνιά.
Οινικά αμπέλια των Κικόνων,
αγίασμα αρχαίων κορών, οινοχόων,
Ούζο, τσίπουρο, γλυκά κρασιά.

Το ζυγό στ’ αρίσι κάρφωνες,
με τις ζέβλες τα βόδια έζευες,
τα τσαλμπούρια στα κέρατα έβαζες,
το λιοκαμένο σου ανάστημα όρθωνες,
στα θερισμένα γεννήματα όδευες.

Τα χέρια πίσω δεμένα,
τήραγες τις θημωνιές,
τα δεμάτια φόρτωνες.
Νέα μαντάτα φερμένα,
τεχνολογία, μηχανές.
Με το βοϊδάμαξο στ’ αλώνια,
πατόζες, καινούρια χρόνια.

Απόμειναν μόνα τ’ αλώνια.
φαντάσματα τραγουδούν,
νεράιδες χορεύουν,
πεχλιβάνηδες παλεύουν,
μέχρι πού ‘ρθαν τα χιόνια.

Χειμώνας στις ψυχές των ζωντανών,
άνοιξη στις ζωές των νεκρών.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. πικρία και συνειδητοποίηση πλήρης! Ισως χρειάζεται στους στίχους σου η διαδικασία της αφαιρετικής και της συμπύκνωσης ώστε να γίνεται αμεσότερο και και να μη χάνεται το νόημα με το πλατιασμα των στίχων…
    Απλή γνώμη εκφράζω ως ποιήτρια

    Αρέσει σε 1 άτομο

    Απάντηση

  2. Posted by Γεωργία on 09/07/2012 at 12:21 μμ

    Μου άρεσε η λεπτομερής περιγραφή μιας εποχής που έφυγε από ένα παιδί που έχει βιώματα όπως εσύ.Αυτό έχει τη λαογραφική του αξία. Μετά έρχεται η ποίηση και τα δικά σου πολλά συναισθήματα που βρίσκονται μπερδεμένα στο ποίημα…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: