Ρίζες-Θράκη

Ακούγω τις φωνές των Κικόνων.
Σαμοθρακών επιγόνων.
Τις γραφές του Θουκιδίδη,
τις ωδές του Αηδονίδη:

Γραικοί, Τούρκοι, Πομάκοι!
Φίλοι μ’ καλωσήρθατε στη Θράκη.

Στη Θράκη των ποταμών,
των απάνεμων τόπων,
των χιλιάδων φυλών,
οδοιπόρων ανθρώπων,
αρχαίων και χθεσινών.

Στη Θράκη των λυγμών,
της ανταλλαγής πολιτισμών,
δυναμικών ισορροπιών,
τσιγγάνικων πληθυσμών.

Γόνιμη κι άγονη γη.
Δημοκρίτεια πνοή.
Άνεμοι της ανατολής,
αμανέδες της αυγής.

Περπατώ στα χνάρια σου.
Στα μονότονα λιθάρια σου.
Στων μοισέδων τα δάση,
στης Ροδόπης τη χάση.

Σκονισμένο βιβλίο.
Ζωντανό μνημείο.
Περαστικός και γώ,
το χώμα σου πατώ,
το κρασί σου κερνώ.
Πορεύομαι στις αρχέγονες ρεματιές,
που διάβηκαν γενιές και γενιές.

Ω Θράκη !
Φωλιά των θρησκειών.
Σταυροδρόμι των στρατών.
Λησμονιά των σοφών,
των άμοιρων μεταναστών.

Χώρα της ουτοπίας!
Γη της αδικίας!
Της μαστρωπείας!
Της πορνολαγνείας!

Κοινωνία του εφικτού.
Τέχνη του ανέφικτου.
Χώρα των ονείρων,
ποιητών και σατύρων.
Πολιτικών της μπάρας.
Της κουταμάρας.
Ανίκανων γιων της δεκάρας!

Τα βουνά σου λιμπίζομαι.
Τις λιχουδιές σου γεύομαι.
Στ’ αλώνια σου λιχνίζομαι,
στις γκιόλες σου δροσίζομαι.

Κοιλάδα του Νέστου.
Δέλτα του Έβρου.
Του Άρδα δροσοσταγόνα.
Της Σαμοθράκης χειμώνα.
Των Σαπών ανεμώνα.
Της Κομοτηνής σιτοβολώνα.
Της Ξάνθης Πομακοχώρια.
Της Αλεξανδρούπολης στεναχώρια.
Των Υπερελλήνων μιζέρια.

Κομοτηνή! Κομοτηνή!
Αυτοκρατόρισσα βυζαντινή.
Γυμνή αλήθεια του Γκαϊφύλλια,
των απάτριδων φαμίλια!

Των μυθικών Αβδήρων χώρα.
Γενέτειρα του Πρωταγόρα.
Του Γελασινού Δημόκριτου,
τ’ ατομικού πυρήνα, πρόκριτου.

Στα Φέρραι στο Σουφλί,
Διδυμότειχο Σαπσί,
γκάιντα ούτι και βιολί,
ορφική λύρα. Ποντιακή.
«Τσκάλια τσκάλια το κρασί».

Νταούλια, κλαρίνα, σάζι.
Συκορράχη, Νέα Σάντα.
Αμανέδες αναμάζι,
Μπεκίρκιο, Αρριανά, Αύρα

Προσκυνητές, Ξυλαγανή,
ξαδέρφια μ’, φίλοι μ’ παιδικοί.
Συμπεθέρα Παραδημή.
Αρβανίτισσες νύφες,
Θρακιώτες γαμπροί.

Αγαπημένη μπαϊντούσκα!
Μια πίσω δυο ντούζκα.
Ζωναράδικες φορεσιές,
περήφανοι χορευτές.
μαντηλάτοι χοροί,
ζευγάρια αητοί.

Ω Θράκη!
Ο χτύπος των παπουτσιών σου
πώς με δονεί,
ο ήχος των μελωδών σου
πώς με συγκινεί!

Νυχτέρια τα βράδια,
φωτισμένα σκοτάδια.
Στα καπνά το πρωί,
περασμένοι καιροί.

Μουσουλμάνοι χοτζάδες,
ραμαζάν μπακλαβάδες.
Χριστιανοί παπάδες,
κεριά, λαμπάδες,
Λαμπρή, κόκκινα αβγά,
Χριστουγεννα, μπάμπω, χοιρινά.

Τρυγημένα αμπέλια,
στάζουν πετιμέζια.
Σουτζούκ λουκούμ, στραγάλια,
καπνάδων παστάλια,
των Φώτων καρκαντζέλια,
των εφήβων τζαμάλα,
των παιδιών τραμπάλα.

Μαρώνεια των θεών!
Ιστορικών βογγητών,
νεκρών πολιτισμών,
βυζαντινών δεσποτών.
Ισμαρίδα των πουλιών.

Ίσμαρε των παιδικών μου εικόνων!
Κρέμαση, μελίσσι της βροχής.
Μάτια των παραθύρων της ψυχής,
πηγή των ουτοπικών μου ονείρων.
Ακίνητε, αγέρωχε, λεβέντη,
της ύπαρξής μου αφέντη!

Γεννήματα του κάμπου.
Φτωχόσπιτο του Λάμπου.
Όρνια της Δαδιάς.
Άρχοντες της ψευτιάς,
άνθρωποι της απονιάς,
απόντες της κλεψιάς,
παρόντες της σκληρής δουλειάς.

Ψέματα, χορτάσαμε.
Με χρυσά κουτάλια, φάγαμε.
Ελάτε, μουσαφίρηδες
στα σπίτια μας. Κακομοίρηδες!
Να γευτείτε τα πτώματά μας.
Σκυλιά! Φάτε τα κόκαλά μας.
Με χρυσά κουτάλια!
Στα χρυσά φέρετρά μας!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: