Ρίζες-Παιδιά του κόσμου

Σμήνη πουλιών,
εσμοί μελισσών.
Γέμιζε ο τόπος με χρώματα,
χόρταινε ο κόσμος μελώματα.

Στις φτωχές γειτονιές
κατάπιναν ψωμί κι ελιές.
Στους απάν’ μαχαλάδες
πλάι στους συντρουμάδες,
έπαιζαν κατσάκ τα παιδιά,
στους φράχτες κρύβονταν, στα τσαλιά.

Τώρα χάθηκαν τα πουλιά,
σβήστηκαν τα τσιγάρα
κι απόμειναν μόνα τους τα παιδιά,
μ’ ένα νιτέντο στην αγκαλιά,
και μια κρυφή λαχτάρα:

Ν’ ανθίσουν του βάλτου τα νούφαρα.
Να κοκκινίσουν του βουνού τα κούμαρα.
Να κοάσουν πάλι τα γαργαρόνια,
να ξαναπαίξουν μπάλα στ’ αλώνια,
να ξανακούσουν στις ρεματιές τ’ αηδόνια.
Να θυμηθούν οι νέοι θεοί τη Μαρώνεια!

Μόνο που χάθηκαν και τα παιδιά
από του Ίσμαρου τα γύρω χωριά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: