Ρίζες-Παζάρι των Σαπών

Μπούιουρουμ! Μπούιουρουμ! Μπούιουρουμ!
Ανά! Ανά! Σεβίγιορούμ!
Στο παζάρι των Σαπών,
αναφορά Ομηρικών επών,
πολύχρωμων φυλών,
δικέφαλων αετών,
ημισέληνων φεγγαριών,
πανσέληνων αγαπητικών.

Ζυθοπότες Σαππαίοι!
Οινοπότες Αθηναίοι!
Βρύτος στο σιτοβολώνα των Σαππών,
οίνος στους αμπελώνες των Μαρωνιτών.

Ημίφως της ουτοπίας,
σεληνόφως της απαξίας.
Αζέροι και Κατσίβελοι,
των Κυκλώπων λίβελλοι.
Αδελφοποιτοί γενίτσαροι,
γέλωτες κοντοπίθαροι,
κοπροφάγοι χρυσοκάνθαροι.

Μαζεμένοι στη γωνιά του θυμικού
στις καλαμιές της λίμνης Μητρικού,
κελαηδείστε το φόβο της χολής σας,
εκπνεύστε το άγχος της ζωής σας.

Στο παζάρι συνάντησα τον Πλούτο.
Τον εφιάλτη του Καίσαρα, Βρούτο.
Συνωμότες στα αιώνια μαγειρεία
ν’ αλλάζουν ρου στην ιστορία.

Ιστορίες πλανεμένες.
Από μύθους και μασάλια πλασμένες,
στα πεδία των νικητών σμιλεμένες,
στα καφενεία των Ακαδημιών δουλεμένες,
στα βιβλία των μαθητών αναρτημένες.

Βαρέθηκα τα «είναι» σας
τα «πρέπει» και τα «γίνε» σας.
Τα κότσαλα του μυαλού σας,
τα κισμέτ του ριζικού σας.

Αγνοώ τη λατρεία σας,
την προπατορική αμαρτία σας.
Τους ηλίθιους εγκέφαλους,
τους σοφούς υδροκέφαλους.

Τραβάτε για Μύκονο,
στης Σαντορίνης το ξέκωλο
και πείτε αλίμονο
στης νεολαίας τον Αίολο.
Οπού φυσάει ανένδοτος,
αδέσποτος και αλλόκοτος,
στα βράχια της κατρακύλας,
στα έδρανα της σαπίλας.

Σε ρωτώ αν διάβασες Μαρξ.
Μου μιλάς για κάποιον… Τσίμερμαρξ.
Σου απαντώ πως είσαι ένας βλαξ
και ο θεός σου λέγεται Μαλάκς.

Είστε ένα δήθεν κι ένα μηδέν.
Κόμμα και τελεία ίσον ουδέν.
Τα μυαλά σας το ξέρουν, μα δεν το λέν.
Στα μπαράκια τα βράδια τα μπούτια σας καίν,
στο άδειο σας σπίτι τα μάτια σας σιγοκλαίν.

Αφουγκράζομαι στων Σαπών το παζάρι,
αυτό που ο Κίσιγγερ είπε ένα φεγγάρι:
«Ένα έθνος, μία γλώσσα, μία κουλτούρα».
Κι είχατε στα αιδοία σας μια φαγούρα!
Με τα πέη σας σκέφτεστε, γάμα και κατούρα.

Ξεν-έρωτες μούσες, συγγραφείς πεϊστές,
ανέραστες ούσες, εραστές οιηστές:
Ενώνετε τα βράδια
του μυαλού σας τα σκοτάδια
και απαγγέλετε ποίηση,
στης καρδιάς σας τη σύγχυση.
Νεόκοποι κρετίνοι,
κρυφολάγνοι Λατίνοι.

Λάδι κι ελιές απ’ τη Μάκρη.
Η λαδοσταλιά τους ματωμένο δάκρυ.
Νεκταρίνια απ’ την Κρωβύλη,
απ’ το Σουφλί μεταξωτό μαντήλι.

Όταν περνούν οι σταυραητοί
κυνηγημένοι απ’ το «θείο τραγί»,
μόνη σου θα κλαίς στο νησί,
περιμένοντας από έναν κιοτή
να σ’ ορμηνέψει,για τη ζωή.

Πανάρχαιο παζάρι των Σαπών.
Ελπίδα και νόστος πολλών γενεών.
Στους ίδιους δρόμους, στα ίδια στενά
αιώνες τώρα, η ψυχή σου δε γερνά.

Πολύγλωσσο παζάρι!
Της Ανατολής γιοματάρι.
Της Θεάς Γης παλληκάρι.
Κρύβεσαι σε γυάλινο αμπάρι,
μη σε δει το ολόγιωμο φεγγάρι,
να βαδίζεις με τα ροζιασμένα πόδια σου,
να γελάς με τα σμαλτωμένα δόντια σου.

Στις γύρω κορφές των Σαπών,
τρέχουν μορφές μαθητών.
Νάτην κι η δική μου μορφή,
γαλήνια ήρεμη και τολμηρή,
πίνει αμέριμνη κρασί.
Απ’ το φούρνο του Αντώνη κάθε πρωί,
γεύεται φρέσκο ζυμωτό ψωμί.

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by Τάσος Παπαναστασίου on 11/01/2012 at 5:18 μμ

    !!!!!!!!!!!!!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: