Νήσος Πάτροκλος

Γεια και χαρά σου μούσα

με τα μαλλιά βαμμένα ρούσσα,

απ’ το αίμα της καρδιάς μου,

απ’ το χρώμα της λαλιάς μου,

απ’ τον ήχο της μιλιάς μου.

 

Αν το πρωί ακούς να σε ξυπνά

μια πνιγμένη κραυγή στα σκοτεινά,

είναι ο ποιητής που ξεψυχά

γιατί, στου κόσμου αυτού την καταχνιά,

ένα μονάχα ήξερε καλά:

Να συγχωρεί και ν’ αγαπά.

 

Σπίτι του οι Κάβο Κολώνες,

όπου ϕυτρώνουν ανεμώνες,

βόσκουν ήμερες χελώνες,

φεγγάρια φέγγουν στους αιώνες,

στων αμοίρων τους αγώνες.

 

Κι όταν από κει περνάς,

πάτα γκάζι. Μη σταματάς.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς

πως, είναι εκεί

το σπίτι του ποιητή,

της λήθης και της λησμονιάς.

 

Γεια και χαρά σου μούσα!

Του ποιητή απούσα,

του έρωτα παρούσα,

του θυμικού του προιούσα.

 

Ω ανέραστη μούσα!

Πρωτοπαθούσα!

Άπειρη της αγάπης,

έμπειρη της απάτης.

 

Ο ποιητής μαράθηκε.

Στοίχειωσε και χάθηκε,

στου Ίσμαρου τα χωριά,

στης Μαρώνειας τα βουνά,

πάει! Πικράθηκε παντοτεινα.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: