Το μίσος

Εκεί που προχωρούσε ξέγνοιαστος ο ήλιος πριν δύσει,

στα πλινθόκτιστα σπίτια, στ’ αλώνια του Φοίβου Απόλλωνα,

σε πρωτοείδα να κοιμάσαι ανήσυχη στα λιθάρια του φόβου,

να τίκτεις το πρωτόλειο τίμημα της παιδικής ειμαρμένης.

 

Κι ενώ, ο έφηβος Οδυσσέας, ασθμαίνοντας έφερε το βαρύ του φορτίο,

τα αθώα σου μάτια πλανιόταν στην κατάρα των ξεριζωμένων

που πλάθουν σε άγνωστο τόπο τα παιδικά όνειρά τους,

να γυρεύουν στα βιβλία της μνήμης την ελπίδα του νόστου

παρέα με το χρόνο, που θερίζει το άδικο με το δρεπάνι της λήθης.

 

 

Νεράιδα του βάλτου, με τ’ ομηρικό σου σπαθί και τ’ ονειρικό σου φόρεμα!

Καπετάνισσα του καιρού μου, των τιθασσευμένων μου πόθων ανάμνηση,

μέτρα τη ροή των καημών στα ποτάμια της ματωμένης μου ψυχής.

Απάλυνε τον πόνο μου χτυπώντας με τη γροθιά σου μια στό σπαθί και μια στο όνειρο.

 

Όταν δεις τον Αίαντα να μπήγει στα στήθια του τ’ αντρειωμένο του ξίφος,

γιατί δεν τον ονόμασαν ήρωα, προσφέροντας του τα όπλα του Αχιλλέα, οι Αχαιοί,

πάψε να τριγυρνάς σαν αερικό, στην απανεμιά του βουβού μου βηματισμού.

Σαλαμίνιος θα γενώ, πικρά θα κλάψεις, όταν μπήξεις το σπαθί σου στα όνειρά μου.

 

Βουίζουν τα μηλίγγια μου, στον αντίλαλο των κούφιων σου αναστεναγμών.

Στενάζει το μυαλό μου όταν χορεύεις στο πλατάγισμα των φτερών του πελαργού.

Ξεθωριάζει το άναρχό σου μίσος, όταν αντιστέκεσαι στο φύσημα της αγάπης.

Ποιά μοίρα βύθισε τη συνείδησή σου, στον απροσπέλαστο βούρκο των λιμναζόντων;

 

Κι αν είναι να ζήσω αγαπώντας την προσωποποίηση του μίσους,

να γενώ και γω μισητός στους ομόαιμούς μου ανθρώπους,

που όρισαν τη ζωή τους στα όρια του δικού μου πεπρωμένου,

που δεν έστερξαν στις ανομίες της ξεριζωμένης σου μήτρας,

 

πιότερο να χαθώ  στις σκαλιστές αναμνήσεις της Ομηρικής Ισμάρας,

στα ρέματα, στα ποτάμια, στις φυλλωσιές, στις φωλιές των πουλιών,

να γείρω ανάμεσα σε θημωνιές, αναπολώντας τις χαρές που με ταξίδεψαν στη ζωή,

παρά να προδοθώ, απ’ τον Μηδίζοντα Εφιάλτη της θρυματισμένης σου νιότης

και παραδοθώ με ανήκεστο βλάβη, στο δρόμο της ασύστολης σκέψης σου.

 

 

 

 

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Υπέροχο! Σε περιμένω στις 3 Μαίου στον πολυχώρο της Κυψέλης, Λέσβου 15 και Νάξου στη «ΔΙΕΛΕΥΣΗ» σε ποιητική βραδυά στις 20μμ.Θα συνοδεύονται τα έργα με ζωγραφική της Γεωργίας Παπαμιχαήλ, διοργανώτριας ζωγράφου και ποιήτριας. Μέλη της Unesco. Είμαι στην ομάδα. Θα απαγγείλω ποιήματα. Θα είναι μια καλή ευκαιρία να γνωριστείς και με το χώρο αλλά και με τον Όμιλο. Δεν ξεχνώ τις υποσχέσεις μου.Ουτε κι εσύ φαντάζομαι…

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Posted by Τάσος Παπαναστασίου on 09/05/2012 at 11:37 πμ

    Καλημέρα, φίλτατε, θαυμάσιο!!!!!!!!!!!!!!!!!! Σ’ ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: