Ανεμώνα

«Ανεμώνα»

Αγκαλιασμένοι στον άνεμο, για τον κάστρο·
τοπίο απάνεμο.
Ήσουν σφιγμένη στον κόρφο μου,
ακουμπισμένο στα μαλλιά σου, το πρόσωπό μου.
Με κοίταξες.
Είδα τον πόθο στα μάτια σου
ματωμένά χείλη το στόμα σου.
κύματα ηδονής το κορμί σου.
Χέρι-χέρι μπήκαμε
στο σπήλαιο των ορμών,
μ’ αγωνία διαβήκαμε
την αντίσταση των μυαλών.
Ουρανός μου, τα μάτια σου·
καταγής
ξαναμμένη
γυμνή
ανθός της Αφροδιτης,
πρωτόγαλα ηδονής.
Στο στόμα ξεδίψαγε το πάθος.
Όριζα τα όρια του λάθους,
μέτραγα τον πόθο μου για σένα.
Μέγγενη στο σώμα
τυλίγονταν το γυμνό σου κορμί
σ’ έκαιγε ηδονή
έλιωνες.
-Σ’ αγαπώ!
-Σ’ αγαπώ!

Τα χνάρια μου
έδεσαν κάβο στη Μεσημβρία.
Τα χέρια μου απλώνω σε σένα
να μεταλάβεις το άποτύπωμα των δακτύλων.
Μονάκριβή μου·
αγαπημένη.
Να με θυμάσαι
όταν φοβάσαι τη μοναξιά
τις ατέλειωτες νύχτες του Χειμώνα.
Θά ‘μαι στο μπαλκόνι σου
μια κόκκινη ανεμώνα,
να σου θυμίζει αιώνια πως υπάρχω·
μόνο για σένα.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Posted by nefeli on 05/03/2012 at 12:02 μμ

    Του Έρωτα Ύμνος.!!!
    Τα Σέβη μου!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Posted by ο δείμος του πολίτη on 06/10/2012 at 10:11 πμ

    Πολύ λάγνο… Υπέροχη γραφή.

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: