Ρίζες-Ο θρήνος του βάλτου

Πώς κρουν τα μουσκεμένα!

Με την κοπάνα τα χτυπάς,

νά ‘ναι καθαρισμένα.

Μα γω θαρρώ πως απαντάς

στου βάλτου τα γραμμένα.

 

Λίγα πουλιά ξωμείνανε.

Οι κυνηγοί τα πήρανε

εκεί ψηλά στη λησμονιά,

στού κάτω κόσμου τα στενά.

 

Τα ρέματα στερέψανε.

Τον ήλιο τον παντρέψανε,

με τα πηγάδια τα στεγνά.

Μείναν τα βούρλα ορφανά,

παρέα με κάποια τσαλιά.

Δίχως στοργή κι ανεμελιά,

χωρίς λαγούδια και παπιά.

 

Στο βάλτο αναχαράζουν

μόνο φαντάσματα βοδιών,

φουρτουνιασμένων βουβαλιών.

Κατ’ απ’ τα δέντρα μηρυκάζουν,

τη φαντασία οργιάζουν.

 

Να δυο παιδιά στη γέφυρα,

με πέτρες και με άχυρα.

Στα χέρια που βαστούν.

Τα μάτια τους σπινθοβολούν.

 

Μια ψαρομάνα κατεβαίνει,

καμαρωτή με συνοδεία.

Αχ βρε πέστροφα καημένη

Σ’ έκαναν βραστή στα μαγειρεία.

 

Κατ’ απ τον ίσκιο της ιτιάς,

μέσ’ στα νερά της λησμονιάς,

ένας νέος και μια νέα

βγάζουν τα μάτια τους παρέα.

 

Στέγνωσαν τα ρέματα,

τέλειωσαν τα ψέματα.

Μόνον ο πελαργός μου κυνηγά.

έχει να θρέψει δυο παιδιά.

 

Σύννεφο το χώμα

στης γης τον αμπελώνα.

Η ψυχή μου ενα πτώμα

στης ζωής μου τον αγώνα.

 

Α! Να! Βλέπω κι άλλα παιδιά.

Κορίτσια και αγόρια,

στα καβάκια του Παρασκευά

να τρέχουν στ’ ανηφόρια,

να πουλήσουν την πραμάτεια τους

που κρύβουν μέσ’ στα φυλλοκάρδια τους.

 

Γραμματούλα και Χρυσούλα,

Αλεξάνδρα και Φανούλα.

Γιώργο Νίκο Λάκη,

Σπύρο Κωσταντή και Δημητράκη.

 

Πέρα απ’ τα βουνά σκορπίσαμε,

πίσω στο νόστο δε γυρίσαμε.

Κι όταν ξανάρθαμε τί είδαμε;

Όλοι γι’ αλλού τραβήξαμε.

 

Ποιός να μπορούσε,

τους φίλους μας πίσω να φέρει;

Ποιός δε θα νοσταλγούσε,

του Στέργιου,του Ηλία το χαμπέρι;

 

Είμαι δω και κλαίω

κι όλο λέω πως φταίω.

Φίλοι παλιοί σας έχασα,

στον Πάτροκλο σας ξέχασα,

τις αγάπες σας λησμόνησα,

τα παιδιά σας δεν τα γνώρισα.

 

Ακολουθώ το δρόμο σας

διαβαίνοντας τον κόπο σας,

να βρείτε μιαν αγαπημένη

στον έρωτα μπλεγμένη,

στη ζωή σας παινεμένη.

 

Άλλοι τα καταφέραμε.

Άλλοι,βόλτα δεν τα φέραμε.

Άλλοι χάθηκαν νωρίς.

 

Ειν’ ο έρωτας θαρρείς,

πικρό ποτάμι να το πιείς,

πριν κολυμπήσεις και πνιγείς

στις λάσπες του βάλτου.Και χαθεις.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: