Ρίζες-Ω Θράκη

Ω ανέραστη Θράκη!

Γκαγκαβούζηδες,Γαλαζοβράκοι!

Του Γκιαούρ Αντά,

ελεύθερα πουλιά.

 

Ω άγια μου πατρίδα!

Μ’ αγκάλιασες όταν σε πρωτοείδα

στις αρχές του εξήντα.

 

Στα τέλη του εβδομήντα

απάντησε στο σταθμό της Μέστης,

η ανατολή τη δύση.

Με νοσταλγία να γεμίσει

το απομεσήμερο της ζέστης

 

Νάτο το ΝΑΤΟ.

Στη γέφυρα από κάτω

λουζόμασταν στα λασπόνερα,

στου βάλτου τ’ απόνερα

παρέα με τα βατράχια.

Λασπωμένα στάχυα.

 

Φύτρωναν καλάμια

τσαλιά και μπαλντράμια,

στις όχθες της ρεματιάς,

στο Συμπλήρωμα της γιαγιάς.

 

Βάλσαμο της καρδιάς,

το κελαρυστό νερό.

Κρυσταλλένιο δροσερό.

Καθρέφτης της ματιάς,

των ασμάτων της ψυχής,

των ταξιδιών της ζωής.

 

Χάθηκα στα ρέματα

στ’ αλήθεια και στα ψέματα.

Βάσανα της μητρός μου,

απουσία του πατρός μου.

 

Ήταν καλοκαίρι,

ντάλα μεσημέρι.

Χαθήκαμε στους μπαχτσέδες

του μπάρμπα Στέργιου. Μεράκια!

Ξαπλώσαμε στους γιντζέδες.

Ω της Κομοτηνής χανουμάκια!

 

Ω Θράκη με τις θράκες,

με τις κοντές σου βράκες.

Ερατώ του Δοιτσίδη,

Πολύμνια του Αηδονιδη!

 

Ω Θράκη των ονείρων μου!

Ω γη των δακρύων μου!

Ω Χώρα των ομνύων μου,

Ω πατρίδα των Ερινυίων μου!

 

Ω πόσο σε νοσταλγώ

όταν στα παιδικά μου χρόνια περπατώ:

Στις αναμνήσεις μου.

Στις διηγήσεις μου.

Στ’ αληθινά μου.

Στα ψεύτικά μου.

Στον καημό μου.

Στο ριζικό μου.

Στο μέλλον των παιδιών μου.

 

Ω Θράκη!Όσοι σ αγαπούν

με πόδια γυμνά σε προσκυνούν.

Με βράκες στα νερά σου βουτούν,

τη μοναξιά σου δεν ξεχνούν,

την απουσία σου δε μπορούν.

 

Για σε κάθε αναστεναγμός μου,

του κλάμματος πνιγμός μου.

Δε σ’ αγάπησαν μούσες,

μόν’ των στρατιωτών οι πατούσες.

 

Γότθοι και Σκύθες,

Ούννοι και Χίτες,

Πέρσες και Αχαιοί,

βάρβαροι στρατοί.

 

Ρωμαίοι και Μακεδώνες!

Συλλήσατε στους αιώνες

τις ανθισμένες ανεμώνες

στων Θρακών τους χειμώνες.

 

Σμιλεμένα βράχια,

πληγωμένα βράγχια.

Βυζαντινοί σταυραητοί,

του Μεγαλέξανδρου παρανοικοί.

 

Της ιστορίας των λαών φρόκαλα,

κοπρίσατε τον τόπο με κόκαλα.

Γιομίσατε τις αυλές μας με μνήματα

κενά,δίχως κτερίσματα.

Στον Άδη δώσατε χαιρετίσματα.

 

Των Θρακών οι μανάδες,

ως ατιμασμένες Τρωάδες,

έθαψαν τα παιδιά τους

εκεί,πού έσπειραν τα σπαρτά τους.

 

Θράκη ντυμένη

με στρατιωτική σκελέα!

Χώρα λησμονημένη (γραμμένη)

στις σαρδέλλες του κάθε δεκαννέα!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: