Ιριδισμοί

Ανταίος είμαι

στη γη μου πατώ,

ατάραχος στέκομαι

τα γκέμια κρατώ.

 

Ο λίβας με καίει

η δίψα με κλαίει,

κανείς δε μου λέει.

Τα σκασμένα μου χείλη

γι’ αγάπη διψάνε.

Της ρεματιάς το κοχύλι

στη δροσιά τώρα θά ‘ναι.

 

Και συ μου ζητάς,

πρωί με τσιγκλάς,

να νιώσω τον ηλιό

τον αρχαίο μου ϕίλο.

 

Στα Βυζάντια μάτια σου,

στα κρυσταλλένια παλατια σου

ιριδισμούς να μου κάνει,

η λάμψη του να με γιάνει.

 

Και γώ να σ’ ορέγομαι

από πόθο να ϕλεγομαι

για σένα που άδεις.

Για σε που ρεμβάζεις

στου Αιγαίου τα ρήγματα

στης αγάπης τα σχίσματα.

 

Έλα στον Ίσμαρο

να μυρίσεις το δυόσμαρο

να μεθύσεις σε θάλασσες

που ποτέ σου δε λάγιασες.

 

Να τρέξεις σε βαϕτίσια

π’ ονοματίζουν κυπαρίσσια,

γιούς λεβεντονιούς,

παλληκάρια λεβεντογιούς.

 

Να σου τραγουδούν τ’ αστέρια

να σ’ αλλαλάζουν περιστέρια,

με δάϕνες να σε ραίνουν

τον ιδρώτα σου να οσϕραίνουν,

 

οι θεοί του Ολύμπου,

οι ήρωες του Κισσάβου,

οι άγγελοι τ’ ουρανού,

οι άγιοι του θεού.

 

Και γω, να σ’ ορέγομαι

από πόθο να ϕλέγομαι,

στο κορμί σου να καίγομαι

στη δροσιά να βυθίζομαι,

τα όνειρά μου, να γεύομαι.

Advertisements

One response to this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: