Κυκλάμινα και Χειμώνες

Μπλεγμένα όνειρα στο σκοτάδι
φερμένες εικόνες απ’ το βυθό τ’ ουρανού
ενός απρόσμενου κι άλλόκοτου καιρού
κι εσύ σαιτεύεις του έρωτα το λινό υφάδι
ενός Ομηρικού πανάρχαιου αργαλειού.

 

Ομιχλώδες τοπίο θαμπωμένα μου μάτια
ψυχή μου ασύντακτη, σκορπισμένη πραμάτεια,
στο βάθος του ορίζοντα άγγελοι σας ηχούνε
άπληστοι και ανέραστοι την αγάπη τρυγούνε.
Όπως με καίει η ανάσα σου, την καρδιά μου λαβώνει
χάνεται πρόσκαιρα η Θρακιώτικη  προφορά
πότε προς μεσοπέλαγα προς Σπέτσες προς Ερμιόνη,
άμποτε αλυσοδένεται σε μοναχοπόδαρη σκιά.
Ολάκερη ζωη κυκλάμινα κι ανεμώνες
γύρευα ξωτικά κι αλύτρωτες γοργόνες,
σ’ έψαχνα στον Ίσμαρο στα Πετρωτά στη Μαρώνεια
στης Μεσημβρίας τις σπηλιές, στων Σαππαίων τη χώρα,
στο βάλτο και στα ποτάμια στων ψυχών τα παζάρια·
κεκοσμήθηκα ιμάτια, σανδάλια
στον ώμο ποιμενικά ταγάρια,
κοιμήθηκα γυμνός σε λάσπες
και βρώμικες αγκαλιές,
περπάτησα ξυπόλυτος σε τσαλιά και βατομουριές
ξαπόστασα σε καταρράκτες
σε αδιέξοδες ρεματιές.

Κι όταν ξύπνησα!
Άχ όταν με φώτισες με τη λάμψη των ματιών σου,
ανεμογόνος σκόρπισε τη θλίψη του θυμικού μου,
αλαβάστρινα χέρια πλάθουν τη ζύμη της ψυχής μου,
ρόδινα χείλη βυθίζονται στη δίνη των φιλιών μου.
Όταν ο πρωινός ήλιος χαϊδεύει τα βλέφαρά σου,
όταν η χούφτα τ’ ουρανού θωπεύει τα μαλλιά σου,
όταν φτερά του πελαργού αγγίζουν τα δάχτυλά σου,
όταν! Όταν! Άχ όταν!
Όταν δε μπορώ να κρατηθώ
να μή φωνάξω,
να βροντοφωνάξω,
σ’ όλο τον κόσμο να το πώ:
Πόσο!
Μα πόσο θά ‘θελα η αγάπη μου να ζεστάνει την καρδιά σου!
Τόσο απλό μα είμαι κιοτής και δε μπορώ να σου πώ πόσο! Μα πόσο
σσσσ. Σσσσ..Σ’ αγαπώ!

 

 

 

 

 

 


Advertisements

2 Σχόλια

  1. Υπέροχο αδελφέ ποιητή! Θα θελα να το είχες γράψει για μένα …Τοσο πολύ όμορφο και τρυφερό είναι …Μα η ποιηση ανοίκει σ’ όλους αφού ο ποιητής είναι ο εκφραστής όλων μας και συνεπώς είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτό το ποίημα…

    Απλά…Υπέροχο!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Posted by christophoros pavlidis on 25/10/2012 at 8:55 πμ

    «Άχ όταν με φώτισες με τη λάμψη των ματιών σου,

    ανεμογόνος σκόρπισε τη θλίψη του θυμικού μου,

    αλαβάστρινα χέρια πλάθουν τη ζύμη της ψυχής μου,

    ρόδινα χείλη βυθίζονται στη δίνη των φιλιών μου.»

    -Λεξηπλασία … όμορφα δεμένοι προσδιορισμοί με εικόνες. Πανέμορφος λυρισμός!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: