Μεθύσι μεσημεριανό

Το πνεύμα μου άφησα κάτω απ’ τίς μουριές.

Ξεχάστηκα στον ίσκιο των πλατανιών.

Σχηματισμένες σκιές

πετούσαν μές στις ρεματιές

κάτω απ’ τίς φτερούγες των πελαργών.

Γυρεύουν την αιώνια πηγή,

να πάρουν ανθρώπινη μορφή.

 

Ήρθαν στο παραθυρό σου,

μάντεψαν το ριζικό σου

αέτωμα του Παρθενώνα!

 

Αητέ του καλαμιώνα!

Κάνε ένα σάλτο με τα φτερά σου,

λευτέρωσε το πνεύμα της χαράς σου.

Ανέβασέ με στον αχανή ουρανό

τον ίσκιο της γής στο χαος να δώ.

Με τον ήχο της μουσικής

στον παράδεισο ν ακουστώ.

 

Άγγελοι να ρθούν να σου ψάλλουν,

χιονάτο νυφικό να σου βάλουν,

με γαρίφαλλα κόκκινα

να το κεντήσουν

με ροδόσταμο μεθυστικό να σε λουσουν.

 

Κι αν τα μαλλιά σου ξεβάψεις,

κόκκινα, μήν τα ξαναβάψεις.

Μόν’ άστα μαύρα και ψαρά

να λάμπουν, σαν τη δική μου καρδιά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: