Ρίζες – Γιά τον πατέρα μου

Τα τσουβάλια στον ώμο σηκώνεις,

βήμα βουβό, στο δρόμο βαλτωνεις.

Στην κατηφόρα ποτέ δε ζυγώνεις.

Στων Ντισμέδων τα σύνορα το σπόρο αφήνεις

στα κατάμαυρα χώματα το γέννημα να σπείρεις.

 

Το ζερβί σου χέρι κρατά το τσουβάλι,

το δεξί, εκκρεμές που σκορπάει τα σπυριά.

Κίτρινη θάλασσα το καλοκαίρι.

Στάχυα και άγανα τα κοντά σου μαλλιά.

 

Οργώνεις,τ’ αλετρι τα βόδια τραβούν.

Μαύρα πουλιά από ψηλά σε θωρούν

το σπόρο που έσπειρες να λιμπιστούν.

Χορεύεις σαν είλωτας της ραγδαίας βροχής,

χορεύω μαζί σου το χορό της οργής.

 

 

 

 

 

Advertisements

One response to this post.

  1. Από τα προσεγμένα σου ποιηματα ή τα αυθόρμητα που δε θέλουν πολλή επεξεργασία.Φιλιά

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: