Ρίζες – Ο πλούς του ποταμού

Μπήκα στη σκάφη του ψωμιού,

μικρό τσογλάνι του σχολειού,

τον πλάστρη έκανα κουπί,

χωρίς πλευρά και κουπαστή.

Στο ρέμα ρίχνω το σκαρί

σβούρα στες δίνες του νερού

φελλός στο ρου του ποταμού.

 

Στου Τζαναράκου την αρχή

το ψέμα έκανα χολή,

να την ξερνάω κάθε πρωί

μ’ εξαίρεση την Κυριακή,

να μη λερώσει το σκουτί

π’ αγόρασες απ το Σουφλί

στου χρόνου την αναμονή.

 

Με παρασέρνει ο ειρμός

των σκέψεων μου.Λυτρωμός!

Τη βάρκα μου καθοδηγεί

η αγάπη.Τη ζωή μου οδηγεί.

Ω τι καημός!Ω τι χαμός!

Των προσδοκιών ορυμαγδός!

 

Περνώ μέσ απ’ τις καλαμιές

του έρωτα ηλιοσκιές.

Κρύβομαι μέσα στους κισούς

να φυλαχτώ απ’ τους οχτρούς,

του χρόνου μου τους κηνυγούς.

 

Παρατηρώ τους πελαργούς.

Μαζεύουν ξύλα,χτίζουν φωλιές

στο καμπαναριό,στις εκκλησιές.

 

Πού αγοράζεις χρόνο πελαργέ;

Πώς προφταίνεις φίλε μ’ καλέ;

Να επισκευάζεις τη φωλιά σου,

με υπομονή να κλωσσάς τ’ αυγά σου,

μ’ αγάπη να σκεπάζεις τα παιδιά σου.

Να τα ταίζεις,

Να τα φροντίζεις.

Να τα παιδεύεις.

Να τα μαθαίνεις

να φτερουγίζουν στα όνειρά τους,

να σέβονται τη φαμελιά τους!

 

Απορώ!Πώς σου μένει χρόνος;

Ν αγαπάς το ταίρι σου,

να φέρνεις το χαμπέρι σου,

δίχως να τρώει τα παιδιά σου ο Κρόνος.

 

Πελαργέ μου!Πελαργέ μου!

Φίλε μου παντοτεινέ μου.

Δές με εδω πως προσπαθώ,

να κρατηθώ στη σκάφη μου,

μην παρασυρθώ απ’ τα πάθη μου,

να μην πνιγώ στα λάθη μου,

 

Κουπί κάνω στα ρέματα,

όπου κυλάνε ψέματα,

στις όχθες ανθίζουν αίματα,

Βουτιές κάνουν πουλιά αόμματα.

Μπλέκει ο βούρκος με τ’ αρώματα,

ο χορός με τα καμώματα,

η αγάπη με τα ελαττώματα.

 

Η βάρκα μόνη προχωράει.

χωρίς ρολόι,ο χρόνος πάλι κυλάει.

Φτάνω στου Χρυσάφη την πηγή

να πλύνω της καρδιάς μου την πληγή

να γιάνει πριν την Κυριακή,

που φεύγεις εσυ.

Πού πας γλυκιά ζωή;

Όπου κι αν πας,το τέλος, θα σε βρει.

 

Ξεδίψασα τη νοσταλγία,

Χόρτασα από λαγνεία.

Για συναισθήματα δεν ξέρω

μήτε για τούτο υποφέρω.

Δε μιλούν όλ’ οι άνθρωποι την ίδια γλώσσα,

δεν κλωσσά όλα τ αβγά η ίδια κλώσσα.

 

Αυτό που λες αγάπη το λέω ηδονή.

Αυτό που λέω αγάπη το λες υπομονή.

Πως το νιώθω εγώ,πως το νιώθεις εσύ!

Τελικά,όλο αυτό,ειν’ αγάπη για ζωή!

 

Ω του λογικού μου γέρμα!

Ω του θυμικού μου έρμα!

Ο έρωτας έφτασε στο τέρμα.

Εψές έσβησε η λατέρνα

στης ψυχής μου την ταβέρνα.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: