Ρίζες – Ξύλα για το Χειμώνα

Στο πρώτο ρέμα,εκεί στ αμπελάκια,

φύτρωναν βατόμουρα,τσαπουρνιές.

Τα χέρια μας σκίζονταν στα μονοπάτια.

Τα πόδια μας ίδρωναν μέσ’ στα σοκάκια,

στου πάνω κόσμου τις ρεματιές.

 

Σκιά του μυαλού μου,ήμουν χαμένος

στα ώριμα κούμαρα,απορροφημένος.

Πουρνάρια,πελέκια,ξύλα για το Χειμώνα

αητοί,γύπες,όρνια,στο χαμηλό πευκώνα.

Οι νταήδες δούλευαν,με ρυθμό τους μπαλτάδες,

πυρένια μάζευαν,να φκιάξουν φρουκάλες.

Την Πέτρα σημάδευαν απο τη Μέστη

του στρατου τα κανόνια.Φονική ζέστη!

 

Αμύγδαλα των Πετρωτών.

Πέτρες αρχαίων κορμών.

Νεράιδες πηγαίων νερών.

Διηγήσεις ατέρμονων ετών.

Κισμέδες πεπρωμένων ζωών.

 

Έβγαζες την τραγιάσκα με σεβασμό,

έβρεχες το ιδρωμένο σου πρόσωπο,

ανέμιζαν τα μαλλιά σου στο βουβό σου καημό,

έσπαγε ο παγερός αγέρας στο μέτωπο.

 

Αιώνιος πλάτανος,ύδωρ της λήθης.

Οχιές του βουνού,Παναγία αήθης.

Έκλαψες το γιο σου,πάνω στο σταυρό.

Οδύνη της μάνας!Γιατί μόνος εγώ;

 

Περπατούσα στη ζωή μοναχός,

Πίσω μου άμαξες,βόδια,κουρνιαχτός!

Γεμάτα τ’ αμάξια κορμιά πουρναριών,

στίς πέτρες χτύπαγαν τα πέταλα των βοδιών.

Έδυε ο ήλιος,βήματα πίσω.Στο χωριό.

Πού είσαι μάνα να κλάψεις,στο δικό μου σταυρό!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: