Δημοτικό

Τώρα μεγάλος με άσπρα μαλλιά,

Με το Νίκο παρέα,εμείς μοναχά,

περπατήσαμε στις αναμνήσεις,

πορευτήκαμε στην αυλή του σχολειού.

Ατέρμονες παιδικές αναζητήσεις

στα όνειρα τ’ αγίνωτου καρπού.

 

Ακίνητος στάθηκα,

τη γύμνια μου ντύθηκα

ξυπόλυτος να διαβώ,

τις πόρτες του άδειου σχολειού,

τις πύλες του οχυρού μυαλού.

 

Ο δάσκαλος κάθεται στην έδρα,

κραδαίνει στο χέρι του μια βέργα,

την Κρήτη ζωγραφίζει στον πίνακα,

με νοσταλγία γιομίζει το χάρακα.

 

Μνήμες μιας γενιάς μαθητών,

διηγήσεις θρανίων κι αιθουσών.

Οι σβηστήρες,τα μολύβια,

οι φωνές τα τραγούδια,

ακουμπούν απαλά στα θρανία,

γέρνουν νοσταλγικά στα βιβλία,

απαγγέλουν αρμονικά τη ζήση.

Η κορεσμένη μνήμη τί απ’ όλα να σβήσει;

 

Νάτος ο θυμωμένος Αχιλλέας!

Από κει ο Αθηναίος Θησέας.

Τη φωτιά κρατάει ο Προμηθέας.

Ο Σαμουήλ το Κούγκι στον αέρα να τινάξει,

ο Κανάρης τη φρεγάτα ν ανατινάξει,

ο Κολοκοτρώνης τις ψυχές μας να πυρπολήσει,

ο Τούρκος τα Ψαρά ν αφανίσει,

ο Διάκος το κορμί του να ξεφτιλίσει

κι ο Ιμπραήμ την Ελλάδα να εξαφανίσει.

 

Χτύπησε το κουδούνι!

Στο υπόγειο μπουντρούμι

κλειδωμένοι μαθητές.

Δάσκαλοι βασανιστές!

 

Πώς θέριεψαν τα πεύκα που φυτέψαμε!

Πώς μάτωσαν οι γνώσεις που αρμέξαμε!

Έσβησαν οι γραμμές,

ασβεστωμένες σκιές,

των δρόμων που τρέξαμε.

 

Πανηγύρι της βουής,

ελπίδα της γιορτής,

κατακάθι της αυγής,

άρνηση της λογικής.

Απόγονοι της ζωής.

 

Κορίτσια αγόρια με ποδιές

να κρύβουμε τη φτώχεια μας

ν’ αστοχάμε την ανέχεια μας.

Αξιοπρεπείς παιδικές ψυχές.

 

Περήφανο παιδί με τη σημαία,

με βήμα όλη η σχολική παρέα

στο Ηρώο καταθέτουμε στεφάνι,

κι ο παπάς να ψέλνει με λιβάνι.

 

Παύση.Προσκλητήριο νεκρων!

 

-Ηλίας Σμυλανάκης .

-Απών.

-Γιώργος Νικολαίδης.

-Απών.

-Στέργιος Καράκης.

-Απών.

-Μαριγώ Ψαθά.

-Απούσα

-Τάκης Σκαρλατάκης.

-Απών

-Καράκης Δημητρός.

-Απών.

-Γιώργος Ταμπούρας.

-Απών.

-Νίκος Γεωργίου Τσολάκης.

-Απών.

 

Στα γεννητούρια σας;

Ήρθα.

Στα βαφτίσια σας;

Ήρθα.

Στην κηδεία σας;

Όχι! Δεν ήρθα!

 

Ζείτε μεσ’ στα όνειρά μου!

Κατοικείτε στην καρδιά μου!

Σπηλιές στις ψυχές των μανάδων σας,

απουσίες στις ζωές των πατεράδων σας!

 

-Νίκο! Πόσοι μείναμε;

-Χίλιοι δεκατρείς.

-Τοσοι πολλοι;

-Ναι. Είναι μαζί:

 

Τα παιδιά μας.

Τα εγγόνια μας.

Τα δισεγγόνια μας.

 

Νέα γενιά κατεβαίνει

απ’ του Ίσμαρου τα χωριά.

Γενιά σκορπισμένη:

Στις πόλεις.

Στις κωμοπόλεις.

Στα νησιά.

Στην ξενιτιά.

 

Θυμήσου γενιά τους όρκους μας.

Μην ξεχάσεις τους πόθους μας.

Κοιμήσου με τ όνειρό μας,

ξύπνα με τον καημό μας.

 

Για ένα φωτεινό τόπο,

φκιαγμένο με βάσανα και κόπο.

Όπου ο ήλιος,πάντα θ’ ανατέλλει

απ’ τα δασωμένα βουνά της Συκορράχης.

Πάντα,πρωί θ’ αναγγέλει

τις ευθύνες της δικής μας ράχης.

 

Πάντα θα δύει στη Διώνη,

το χτες δε θα μας πληγώνει,

το αύριο να μη μας μαραζώνει.

 

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by ΔΑΝΙΗΛ (ΔΑΝΟΣ) ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ on 02/12/2011 at 7:11 μμ

    ΚΑΛΑ ΡΕ ΒΑΓΓΟ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ !!!
    ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ!
    ΗΛΙΑΣ-ΨΥΧΗ ΕΥΓΕΝΙΚΗ! ΗΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ!
    ΑΜΗΝ!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: