Γυμνάσιο Σαπών

Μιά ηλιαχτίδα φυτρωμένη στην καρδιά μου λαμπυρίζει στα μαλλιά σου.

Εικόνες των ματιών μου εναλλασσόμενες με το σκληρό δίσκο της μνήμης μου.

Κόρη μελαχροινή με κατακόκκινα χείλη, πλασμένη απ’ τή μήτρα των Κικόνων,

πρωινό δρόσισμα του κορμιού μου κάτω από τις γέφυρες των οδοιπορων ζευγαριών.

 

Αναπάντεχο μειδίαμα των σβησμένων γραμμών της ευώνυμης παλάμης μου.

Ψαρρά άνεμίζουν τα χυτά σου μαλλιά στο άλμπουρο της γερασμένης σου νιότης,

και γώ πλανεύομαι απ’ τή γεύση της μοναξιάς σου απ’ τήν αφή του ιδρώτα σου

όταν σα γύρη λουλουδιών σκορπάει το θαλασσινό αεράκι στους κάλυκες μου.

 

Ευλόγησόν με δέσποτα ήλιε, κυρίαρχε επί του σκότους, επί των θαλασσών, επί γής.

Συννεφιασμένη ανατολή των ονείρων μου, ιριδίζον φώς των σχολικών βιωμάτων,

συμμαθητές, συμμελετητές της άγουρης νιότης, των Ομηρικών εικόνων και ηρώων,

προσκυνώ σας ευλαβικά, ματωμένα χρόνια της ζωής μου, ριζωμένες μου αναμνήσεις.

 

-Τα ζέ! Τα ζέ!

Τα ζεστά κουλούρια, τα πρωινά ταξίδια στο γυμνάσιο της γνώσης,

της ταπεινότητας των έφηβων σκαφτιάδων στα πέτρινα χωράφια της ζωής.

-Τα ζέ! Τα ζέ!

Δεκάδες λεωφορεία μεταφέρουν κυψέλες γεμάτες αδηφάγα μελίσσια,αδήμονα να μυζήσουν νέκταρ του Αισχύλου, του Σωκρατη, του Μακρυγιάννη, του Βάρναλη.

 

Με τις σάκες στους ώμους, στα χέρια, βαθυγάλαζο λευκολαίμουδο κοριτσίστικο σμάρι,

αγόρια με κοντά παντελόνια, ελβιέλες στα πόδια,

ζεστή καρδιά πλημμυρισμένη με αγάπη και έρωτα για τις φεγγοβόλες ατθίδες, μούσες των ιστορικών διηγήσεων.

Βήμα έν-δυό, περήφανα στητά κορμιά, μαλλιά ανέμελα άλλοτε κουρεμένα, βλέμματα καθαρά κι αθώα παρελαύνουν στο δρόμο των ανέφικτων ονείρων.

 

Περπατώ και γώ παρέα με τα παιδιά του χωριού, μου όλοι γοργοπόδαροι, τελευταία δρασκελιά να διαβούμε την πόρτα της μάθησης,

ν ακούσουμε τον Τραμπίδη ασθμαίνοντα να χτυπάει το κουδούνι της εφηβείας των μαθητών,

ν’ αναγγέλει αντηχώντας στα γύρω βουνά, στις αίθουσες του σχολειού, στο αντικρινό πευκοδάσος:

– Καλά μου παιδιά, καλώς ορίσατε στο Γυμνάσιο Σαπών!

 

 

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Ωραίο Βαγγέλη… Μερικά δεν τα κατάλαβα, αλλά αλίμονο αν τα καταλάβαινα όλα! Το διάβασα 7-8 φορές. Ο Τραμπίδης, το σήμα κατατεθέν του σχολείου…
    Θα του το στείλω, γιατί ζει ακόμη και είναι μια χαρά.

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Γραμμένο με πολύ αγάπη και ακόμα περισσότερη νοσταλγία!!!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: