Μίδας

Νιώθω την άνοιξη να χάνεται κάτω απ’ τά πόδια μου.

Πόσο μού ‘λειψες νιότη μου πρώτη δευτερη…γέρασα πιά.

Παράλληλοι ήταν οι δρόμοι σου με τα άνθη που σ’ αγάπησαν

και σύ καρτερούσες σε κήπους και μπαχτσέδες να μυρίσεις τ’ άρωμά τους,

γιατί φοβόσουν μη τ’ αγγίξεις και μαραθούν

 

κι άς περίμενες ενδόμυχα τόσα χρονια

ένα τρυφερό φιλί να σου πεί, σ’ αγαπώ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: