Στη γενιά της απόλαυσης

«Στη γενιά της απόλαυσης»

Ελπίδα γυρεύω στον εαυτό μου
να βρώ τον ανήκεστο παλμό μου
οικτίρω τον Κυνικό εγωισμό μου
άθλιο υπαρκτό αλτρου·ι·σμό μου.

Γιατί να μή χα·ι·δεύω τ’ αυτιά σας
αφύσικα άτιμη παλιανθρωπιά σας
νά ‘μαι και ‘γώ, ένας ψευτόπαις ωραίος
δίχως βάσανα και λελογισμένο χρέος,

ξιπασμένος Κόης, μυημένος
στα Καβείρια μυστήρια δοσμένος
παράτες και ημίψηλο ντυμένος
σε σπηλιές κυκλώπων κρυμένος;

Κι όλοι εσείς ικέτες της ηδονής
μιας μυστήριας εκπνέουσας στιγμής,
να προσκυνάγατε εμέ τον πικραμένο
ένα πανάθλιο μύθο, λησμονημένο
τών “υπάνθρωπων” αυτής της γης,
τών «άμεμπτων» της τρέχουσας ζωης.

Κουτσές ψυχές, μαζεμένες ένα κουβάρι,
καλουπωμένα κορμιά που έχουν σαλτάρει
στα δίχτυα μιας παράταιρης μοίρας έχουν φρακάρει,
στο βούρκο των λιμανιών, έχουν ως έρμα μπατάρει..

Στα νησιά μεθάτε με καβλόχορτο·
στο σύνταγμα την επαύριο με κουτόχορτο·
τόση αδυναμία σ’ αυτό το μεθύσι
κι άλλη τόση, στων γονιών σας το μπαξίσι;

Γενιά βαλτωμένη στην τρέλα σου
ο ήλιος φωτίζει πάνω τα σκέλια σου
βγάλε τις τσίμπλες λοιπόν απ’ τά μάτια σου
κι άσε φώς να φωτίσει
τα βαθυστόχαστα σκοτάδια σου.

Φταίει ο ένας φταίει ο δείνα φταίει ο άλλος
ο γονιός σας κι ο αδερφός σας ο μεγάλος,
φταίω γώ και ο κακός σας ο φλάρος.

Γιατί δε δένετε τους φταίχτες μ’ ένα σκοινί
να τους στείλετε στα Τάρταρα όλους μαζί,
παρά μαλακίζετε τα μυαλά σας σ’ όποιο νησί ;

Ο τόπος σας είν’ ένας φτηνοκόλακας,
η φωλιά σας, ξεχασμένος βρυκόλακας,
στην ανέμελη άνοια της ζωής σας
μαγαρίζετε πισώστρατα το κορμί σας.

Ματώνουν οι γονείς σας για “δωρεάν παιδεία”·
αγεναίοι! Τους πληγώνετε με τόση απαξία,
βυθίζεστε στου σύμπαντος την εντροπία·
κουρντισμένα μυαλά, αναίσχυντα εργαλεία.

Διάβασμα στο διάβασμα,σπουδές,
πληθαίνουν των ανέργων οι ορδές·
τόσα χρόνια αντέξατε τέτοια τυραννία,
πού πήγαν οι εγκέφαλοι απ’ τ’ άδεια σας κρανία
και ρέπουν τα κορμιά σας στην ακολασια;

Απεχθάνεστε την τσίκνα των ψητών,
την οσμή των ιδρωμένων ποδαριών,
ονειρεύεστε γεύσεις αστακών!

Και γώ θλίβομαι:
Στην κνίσα των καμένων σας μυαλών,
στη μπόχα των οπιούχων σας χορών,
στη ρήση, των ανύπαρκτών σας λογισμών.

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by Γεωργία on 06/04/2012 at 1:41 μμ

    Βαγγέλη το ποίημά σου ταιριάζει με ένα e-mail που σου έστειλα με την ονομασία Κηφηνείον η Ωραία Ελλάς…

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: