Γιορτή του κρασιού

Ορέγομαι!

Τα μαύρα της γελαστά μάτια.

Βαμμένα με κατράμι τα μαλλιά της.

Τα κόκκινα εφηβικά μάγουλά της.

Το άγουρο κι άτσαλο μεστό φιλί της.

Τη μαύρη ελιά στην κόγχη των χειλιών της.

 

Τη μέρα που αποχαιρετηθήκαμε στο λιμάνι,

δώσαμε όρκους κι υποσχέσεις.

Χορέψαμε συρτάκι στην προκυμαία,

μου είπες σ’ αγαπω,και γω:

 

-Δαναίδα,γλυκιά μου τσιγγάνα!

Εσύ θα βολοδέρνεις στους πέντε ανέμους.

Εγώ θα σε περιμένω να ‘ρθείς στο λιμάνι,

σε απάνεμους τόπους και δρόμους,

Πίσω από το φράγμα του λιμανιού.

Κει που σκάνε τα κύματα του χαμού.

 

Από τότε κάθε χρόνο σ’ έψαχνα στο ίδιο μέρος.

Ίδια μέρα,γιορτή του κρασιού.

Χρόνια έπινα το κρασί μόνος.

Παρέα η απουσία σου,και η σκιά σου.

 

Θυμάσαι που περπατάγαμε,αγκαλιασμένοι,

γλυκό κρασί πίναμε,ερωτευμένοι,

τον πόθο μας σβήναμε,κι οι δυο μεθυσμένοι.

 

Θυμάμαι τη γιαγιά σου,τη λυγερή τσιγγάνα.

Πόσο μ’ αγάπαγε,τη φώναζα μάνα.

Το νερό που με κέρναγε,οινόπνευμα από κεράσια,

εμείς οι δυο μού ‘λεγε,είμαστε καρντάσια.

 

Μέχρι που κουράστηκα να σε περιμένω.

μ’ έκαιγε στα σωθικά να σε προσμένω,

μιας τσιγγάνας την αγάπη ν ανασταίνω.

 

Θυμάσαι στη Σαλονίκη,πάνω στο τρένο;

αναμνήσεις φέρνω στο νου κι ανασαίνω.

Εσένα να σκέφτομαι ποτέ δε χορταίνω.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: