Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν

Κλαίω μάνα μ’, δέν έχω δάκρυα.

Ευτυχώς την Βαρβαρικήν δέ μού ‘μαθες να ομιλώ· δέν τους καταλαβαίνω.

Να πάρω το σφυρί του πατέρα να τους ανοίξω τα κεφάλια να δώ· τί έχουν μέσα;

Κότσαλα έχουν και θέλουν να γεμίσουν τις άδειες στέρνες μας με αίμα;

 

Τόσα χρόνια γυρόφερνα στα χωράφια τα πότιζα με γνώσεις

κι αυτά μου χαμογελούσαν, ανθίζοντας και καρπίζοντας.

Τώρα να ξεσπιτωθώ, όπως και σύ μάνα μ’ και πού να πάω;

Στις Κλαζομενές να πάω;

 

Ήρθαν μιάν αυγή τα παιδιά της πόλης αυτής

γκρέμισαν τα σπίτια μας,

στα πηγάδια έτρεξαν οι φλέβες μας,

μαύρισαν οι ψυχές μας.

Ξαναχτίσαμε.

Τα σπίτια μας θέλουν πάλι· φορτωμένοι με δανεικό χρυσάφι.

Και πού να πάω μάνα μ’;

Στις Κλαζομενές να πάω;

 

«Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν».

 

Τί απόγιναν εκείνοι οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα;

Οι Πέρσες, οι Εφιάλτες, όλοι εδώ. Στις Θερμοπύλες!

Θα πάω να τους βρώ.

Εκεί θα πάω μάνα μ’!

 

Στη Σπάρτη θα πάω.

 

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Posted by γιάννης αγιάννης on 19/02/2012 at 12:29 πμ

    θα πάω στις κλαζομενές που ξέρω πως θα με καταλάβουν …

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. δυνατό…αληθινό…ανθρωπινο…

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: