Κρίνος

«Κρίνος»

Η καρδιά σου να στάζει ηδονή
όπως τα μπουμπούκια της παιώνιας το καταχείμωνο,
(μυρμηγκιασμένη μου γλώσσα),
στρατός μυρμηγκιών να θηλάζουν!

Μελίτωμα κέδρου να είναι τα χείλη σου
να χορταίνουν οι μέλισσες της δικής μου κυψέλης!

Νοσταλγώ του έρωτα την ανατολή,
(αχ αυτό το φιλί σου)
στη δύση μιας αμφιλεγόμενης συνύπαρξης.

Κι αφού χόρτασεν η φαντασία μου ψευδαισθήσεις,
καιρός να με πάει ο ύπνος
εκεί που βαδίζουν τα όνειρα.

Άργησα μικρή μου·
ας με συγχωρέσει η φιλευσπλαχνία σου
τέτοια διαθέτεις μπόλικη.
Αυτήν τη φορά
αγόρασα λουλούδια από ανθοπωλείο·
έψαχνα μέρες και
δέν έβρισκα ότι ταίριαζε στην περίπτωσή μας.
Τα νούφαρα του βάλτου,
την άλλη φορά,
δέν τα καλοδέχτηκες·
ήταν λασπερά και βρωμερά μου είπες·
δέν σου ήρεσαν
κι ας βούτηξα στο βούρκο να σου τα κόψω.

Αχ μικρή μου.
Τής «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης, γυμνής» σήμερα
κι ότι πρόφτασα να σου προσφέρω
τρείς ολόλευκους κρίνους.

Ε. Κ. Γιαννελάκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: