Στέρφα γή

Ένα τατού του Τσέ Γκεβάρα
αριστερά στον γλουτιαίο μύ
αρειμανίως να καπνίζεις
πούρα του Φιντέλ,
(ώ πόσον επιτυχής καριέρα· δόξα σοι!)
την καρδιά σου να γεμίζεις νικοτίνη
νομίζοντας πως γλίτωσες
του έρωτα τη σκοτοδύνη.

Στέρφα γη γεμάτη θίνες
σε σαρώνουν ανέμων λόγια
θυελλώδεις σκοτοδίνες
τεραστίων διαστάσεων,
πάντοτε
καλών συστάσεων.

Ψιχάλες και βαρειές σταλαματιές
σου συνθλίβουν το μυαλό
διψασμένη θλίψη σε ποτίζουν.
Αποζητάς, λές
μια ζεστή αγκαλιά
κι άλλοτε
δροσερά φιλιά.

Άχ Θέ μου θα τρελαθώ!
Πώς έγινε κι εγώ,
μέσα σε τόσα άνθη περπατώ
τόσες ευωδιές και χρώματα,
λαβωμένος βρεθηκα;
Ρόδια κι άν τα πείς ή ρόδα
απ’ τ’ αγκάθια τους πληγώθηκα.

Να συγχρωτίζομαι βαρέθηκα
μ’ ανήλιαγα φεγγάρια
πομπώδη νεφελώματα
και άλλα,
ουράνια πτώματα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: