«Πέρα βρέχει»

Στοχάσου πέρδικα το παραμύθι
π’ ακούγαμ’ ανέμελα παιδιά
αυτό με την πανώρια φασολιά
με το φεγγάρι και τη σκαλωσιά.
Πανσέληνος ήταν δεν ήτανε
παραμονή τάχα ή ανήμερα;

Μου λες,
τα φαινόμενα απατούν·
άραγε ποιόν και πότε ερωτούν;
Σύ που χορεύεις τον Ερμή
και γώ που περπατώ τη γη
το μοναχό φεγγάρι νοσταλγούμε.

Γιά ειδέτε πώς λάμπουν τα μαλλιά της
κίτρινα ρόζ μαβιά τα κάλλη της
περάσαν μια στιγμή τα χρόνια
μα πάλλετ’ η καρδιά μου ακόμα.
Για το φεγγάρι δέν περνούν,
μήτε για τις αγάπες φθίνουν
και όσα χρόνια πίσω τριγυρνάς
θαρρείς πως κρέμονται στ’ αστέρια·
νυχτερίδες που κουρνιάζουν είναι
σε σκοτεινές κι απάτητες σπηλιές
στα ονειρά μας
φτερουγίζουν τις νυχτιές.

Όνειρα ήτανε και πάνε,
κι έτσι θα μείνουν· όνειρα.
Για σήμερα για αύριο δέν έχει·
πάνε χρόνια που στο «εντός σου»
«πέρα βρέχει»!
Υπομονή και κάπου θα βρεθούμε·
χίλια χρόνια μετά κι άν ζούμε
το φεγγάρι πάλι
θα έχουμε να πιούμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: