Η σπηλιά των δεινών

Άλλοι σε λέν Μαρία
κι αλλού Θαλασσινή.
Το νυμφώνα σου βλέπω γκρεμισμένο·
κεκοσμημένο νυφικό
διαμαντόπετρες ζαφείρια
ατάκτως πεταμένα.
Τα μελιτζανιά σου φόρεσες
και βγήκες το σεργιάνι·
«δέ δίνουν τα διαμάντια στους χοίρους».
Αγαπημένη ήσουν, τώρα αγαπητικιά.
Ώ γλυκύ μου Έαρ!
γύρνα πίσω το χρόνο
σε τούτη την ανήλιαγη σπηλιά.
Εδώ είναι το σπίτι μου·
ανάμεσα
σταλακτίτες και σκοτεινά νερά
που μόνο
στο βάδισμα της μούσας φέγγουν.
Πάντα στη βροχή θα χορεύω
τη γλυκιά άνοιξη προσμένω
εκείνη που γνώρισα
αυτή που μέθυσε τη φαντασία μου.
Είναι ο έρωντας·
στο επόμενο γκρεμνό καραδοκεί
στρόβιλος να χυμήξει
δίνη να με καταπιεί.

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by Brankaleon on 16/08/2013 at 10:32 πμ

    Το να ζούμε σε «αιώνιες νύκτες»,
    είναι σαν να μην θέλουμε ή δεν μπορούμε να δούμε το φως.
    Τί άλλο είναι, παρά αυτό που δίνει τα σχήματα και τα χρώματα;
    Αυτό που κάποτε αγαπήσαμε, το γνωρίσαμε στο σκοτάδι;
    Δεν ήταν το φως, που τόκανε ξεχωριστό;
    Γιατί το αγαπήσαμε;
    Πώς το αγαπήσαμε;
    Γιατί να το ξαναγαπήσουμε;
    Πόθεν αυτή η σιγουριά;
    Μήπως το σκοτάδι, ήταν το άλλοθι,
    ότι αγαπήσαμε κάτι που δεν υπάρχει;
    Άρα γε, μήπως ήταν κάτι
    που το φτιάξαμε εμεις για εμάς;
    Αναρωτιέμαι.

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: