Το σπήλαιο τών δεινών

Νόστος των καραβιών
άλας Θαλασσινό.
Το νυμφώνα σου βλέπω
ρόδο μου, γκρεμισμένο·
κεκοσμημένο νυφικό
αμέθυστους, ζαφείρια
ατάκτως πεταμένα.
Τα μελιτζανιά σου φόρεσες
και βγήκες το σεργιάνι·
«μή ρίχνετε τα διαμάντια στους χοίρους».
Αγαπημένη κάποτε,
τώρα αγαπητικιά.

Ώ «Γλυκύ μου Έαρ»!
γύρνα πίσω το χρόνο
σε τούτη την ανήλιαγη σπηλιά.
Εδώ είναι το σπίτι μου·
σταλακτίτες και σκοτεινά νερά
που μόνο
στο βάδισμα της μούσας φέγγουν.
Πάντα
όταν βρέχει θα χορεύω
τη γλυκιά άνοιξη προσμένω
εκείνη που έκλαψα
αυτή που μέθυσε τη φαντασία μου.

Είναι ο έρωντας·
το επόμενο γκρεμνό καραδοκεί
στρόβιλος να χυμήξει
δίνη να με καταπιεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: