Πέρα βρέχει

Τη συνάντησες στην πλάζ
είχε την πλάτη τατουάζ
πολλά γυαλιστερά και άνομα κοχύλια
σκέλη ανάμεσα και χείλια.
Κάτι κορδόνια για μαγιό
χώριζαν τον έν’ από τον άλλο της γλουτό.
Θεώρησες τον εαυτό σου τυχερό
που προσέγγισε ένα γλυκόξανθο μωρό.
Και κει που σαχλαμάριζες
ρωτώντας
«πόθεν έρχεσαι και είσι»
σε είπε για
κάποιο φαράγγι ψηλά στο Καρπενήσι
που νέφη δέν έχει
κι όμως «Πάντα Βρέχει».
Κι ως ξερογλυφόσουν
κι αναψοκοκκινιζόσουν
ανάθεμα σου ξέφυγε·
είπες για Μέση Ανατολή
που χρόνια γίνεται τέτοια σφαγή
κι αυτή
μούρη διαβλητική
έστρεψε τη μέση στην ανατολή
και στη Δύση άνοιξε τα πόδια.
Κι αρώτησες το μέσα σου·
τί είναι κάλλιστον
ο μύλος της που πάντα βρέχει
ή το μυαλό που
«πέρα βρέχει»;
Και βούτηξες στη βάθρα της
φωνάζοντας ο έρμος:
-Πόρνες βρέχει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: