Άκου τη βροχή

Τ’ αγέρι φύσηξε
μύρισε τ’ άρωμά σου
μια ψυχή ερωτευμένη έτσι μοσχοβολά·
κόσμημα, ουδέποτε που χάνεις.
Ταυτότητα έχουν τα φιλιά·
κι αν κάπου κάποτε παράπεσε
γιατί του έρωτος εθεωρήθη περιττή,
κάποιος καλότυχος θεραπευτής
να την ταχυδρομήσει πάλι
μυρωδικά μοναδικά
γλυκόλογα και άλλα απέριττα
όταν στάζει βροχή τις αναμνήσεις.

Μήν ακούς τι λέν σοφοί κι ειδήμονες,
κανένας ταχυδρόμος δεν πεθαίνει
πριν την πόρτα δυο φορές χτυπήσει,
εκείνη την επιστολή να φέρει
εκείνο το τραγούδι
ακριβή της Θάλειας πέννα
που έλαχε σε μέ για σέ να τραγουδήσω.
Σ’ αυτή του χάους θεωρία,
γλυκιά ζωή μας βάλθηκε ν’ αποδεχθεί,
απαντηθήκαμε συμβολικά τυχαία
δυό όχθες του ίδιου ποταμού
ρέει ανάμεσά μας την αγάπη
σφοδρή ως έρως άλλοτε
κι άλλοτε βροχή γαληνεμένη.
Είν’ η αλήθεια που θαρρετά προσρέει
ανάγκη μας το μπόι να προσμετρά
νερό-καθρέφτης της ψυχής μας.

Κι ώ γλυκόλαλο πουλάκι
χόρεψε τα κόκκινα φτερά σου
το ρεύμα μή σε παρασύρει,
τα νιάτα είναι, τώρα!

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by Βλικυ Νικολούδη on 12/11/2013 at 6:05 μμ

    Βαγγέλη εκφράζω τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό μου για την ποίησή σου

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: