Άκου πώς χορεύουν οι λέξεις

Καρυδότσουφλο του πελάγους
όπου το κύμα και μεις,
κάπου θα μας ξεβράσει·
κούφιοι σε μιαν ακρογιαλιά
άσηπτοι κι αλατισμένοι
αποτραβηγμένα έρμαια της τριβής.
Τόση ζωή ξοδέψαμε
δεν ήταν τη σωστή στιγμή
πότε στο «παρά πέντε»
πότε στο «και πέντε»
δέν προλάβαμε το «ακριβώς».
Τί ζήσαμε
τί χαραμίσαμε
πάλι ζωή είναι
κι ας είναι κι έτσι.
Σάμπως ποιός μπορεί ν’ αλλάξει
το παρελθόν να ονειρευτεί;

Μονάκριβό μου καραβάκι
(τί ξέρω ‘γώ από θάλασσες;)
υπαρκτή κι αθάνατη ειμαρμένη
όπως η παιδική ψυχή μου σ’ έπλασε
τί νά ‘ναι έρωτας;

-Ένας αέναος χορός
των ήχων ατέλειωτο ταγκό
μπορεί και βάλς
ή κι αντικρυστός ακόμα
ρυθμός λέξεων και λόγων,
ζωναράδικος ψυχών
ενίοτε φανταστικός κι ανέφικτος,
συναίσθημα σαδιστικό
μια καληνύχτα της ζωής,

μια καλημέρα
των ονείρων και των μύθων.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Posted by Νικη Μανωλοπουλου on 15/12/2013 at 1:20 μμ

    πανεμορφο…

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Posted by Τάσος Παπαναστασίου on 23/12/2013 at 10:14 πμ

    Καλημέρα, Βαγγέλη, πολύ ωραίο!!!!!!!!!!!!!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  3. Posted by Σοφία Γεωργαλλίδη on 14/02/2014 at 11:45 πμ

    εξαιρετικό!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: