Άκου τις ψυχές που μιλούν

Άργησες να ξυπνήσεις
ότι νωρίς κοιμήθηκες.
Όλα σου τα όνειρα
αυτός ο ύπνος·
η ψυχή το λήθαργό της.
Υπέρβηθι το σημείον θραύσης
κατά μία ανάσα και μόνο.
Μή φοβερίζεις τις μυρτιές,
αντέχουν·
λυγερές,
βαθειά ριζωμένες
φυλλωσιές πυκνές,
ανεμοθύελλες που σπούν
σ’ ένα ευωδιαστό αεράκι.

Όπως και να το δείς
η ψυχή, αθάνατη·
αιώνια νιότη για κείνες που μίλησαν.
Αυτές που βουβές παρέμειναν
ή ξεχάστηκαν στης λήθης την πηγή
σε ποταμούς ευδαιμονίας,
δέν υπήρξαν ή δέν έζησαν ποτέ.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Posted by Τάσος Παπαναστασίου on 20/11/2013 at 7:21 μμ

    Πολύ ωραίο, Βαγγέλη!!!!!!!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Φίλε Τάσο σ’ ευχαριστώ πολύ !!

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: