Άκου τους αλαφρο·ί·σκιωτους

Νεράιδα αλαφρο·ί·σκιωτη
να πέσω να χαθώ
βαθειά να κοιμηθώ
στην άπλετη αγκαλιά σου
φως από τα μάτια σου
δροσιά από τα χείλη σου
σιγανοψιχάλισμα
που την καρδια μου γαληνεύει.

Κεί να σταθώ·
πάνω στους ώμους σου να γείρω
σύννεφα να κρύβουν ήλιους κι ουρανούς
μοναδικό άστρο εσύ να λάμπεις
κι όταν μικρό κι αλύτρωτο παιδί
κουρνιάσω στη φωλιά σου
όπου ψυχές πίνουν και λησμονούν,
ας ουρανοί ν’ ανοίξουν
μέρες πολλές να βρέχει,
πίσω από το τζάμι το θολό
ιδρωμένο από τα χνώτα μας
να ζούμε τη ζωή.
Τα μάτια σου χαμογελούν
κι όλο μου λεν πόσο εγώ σε θέλω
τραγούδι της βροχής ας ήτανε
«να μήν ξημέρωνε ποτέ»
τώρα που ξημερώνει εντός μου.

Ώ πόσο κοντά μου σας θέλω
δυνάμεις πνοερές
ανεμόφερτα πουλιά,
σιγήστε νεκρική σιγή
ν ακούω τη βροχή
τον μαγικό αυλό της
τ’ αλαφρο·ί·σκιωτου τα όνειρα να ζω·
και μήν ακους εμένα χελιδόνι μου
εγώ,
αλλού γυαλού μυστήριο που ζώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: