Άκου και κάτι τελευταίο

Άκου τους καταρράκτες να μιλούν
όπως σπάνε τα νερά
στη μήτρα των βράχων.
Άκου τις πηγές που ηχούν
το σάλπισμα της ροής των ποταμών
όπως αυτοί ορμούν στα γεννοφάσκια τους.
Ακου τα κιτρινόραμφα κοτσύφια
που στα ποδόνυχα αναπηδούν
κελαηδώντας το ταίρι τους.
Άκου, άκου, άκου
τους ήχους των σημαντικών
μα μήν ακούς ποτέ την καρδιά τους
όταν ερωτοχτυπημένη χτυπά τρελλά,
μόνο τη δική σου ν’ ακούς·
δέν είναι οίκτος ο έρωτας.

Advertisements

One response to this post.

  1. Posted by Βίκυ Νικολούδη on 23/11/2013 at 6:42 μμ

    Βαγγέλη, οι ποιητικές σου σκέψεις, (επί τα βελτίω) προ-Ωθούν δικά μου προσωπικά πράγματα… Σου απευθύνω και γι’ αυτό το ποίημά σου (ή όπως θέλεις να το ονομάζεις καθόσον ποιητής δεν είσαι…! – κατά τα εντόνως λεχθέντα προς εμένα σε διάλογό μας),την ευ-γνωμοσύνη μου για όσα καινούρια μου κομίζεις…

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: