Καλλιστεία ποίησης

Σε καλλιστεία ποίησης παρέστης
ωσεί απών κριτής και εξανέστης.
Στοίχοι, κόμματα και τόνοι ευατάκτως ειρημένα
εισέτι προσδοκάς το λήθαργο να τσακιστεί
μην και φυτρώσουν
σε πλάτες μιας κοινωνίας χαμαιρπούς.
Μικρών το δέμας.

Μήν απορείς και άδικα κοπιάζεις,
γυμνά κορμιά όσο και να τα γδύσεις
στίχους απέριττους και φλογερούς να ζωγραφίσεις,
σάρκα γυμνή.
Αν δεν την ψυχή σου κάμεις θρύψαλα
μήν τρέφεις αυταπάτες·
δικότυλοι στίχοι, μονοκότυλοι
τα μύρια όσα όνειρα κι αν σπείρεις
δέ θα φυτρώσουν μιάν αυγή.

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Posted by ΦΑΙΔΩΝ ΑΛΚΙΝΟΟΣ on 30/04/2014 at 4:06 μμ

    Κλείσε τα μάτια σφαλερά…
    Κάνε πως τάχα δεν ακούς…
    Δείξε και πως δε χαίρεσαι…

    Μα ό,τι δήθεν καμωθείς μην πεις πως δεν το νοιώθεις
    τραγούδι ξεσηκώθηκε της τροβαδούρας φύσης
    και θέλγουν τα δοξάρια της για να το αγνοήσεις…
    …μη φείδεσαι λοιπόν να… το καλωσορίσεις…

    ΚΡΑΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΙΗΤΗ !!!

    φαιδων αλκινοος

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

  2. Ώ Φαίδων· κουράστηκα.

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

    • Posted by Φαίδων Αλκίνοος on 08/06/2014 at 7:06 πμ

      κι αν.. λέω αν…
      μίαν αυγήν φυτρώσουν…

      να είναι τάχα ο ποιητής
      στην άκρη του; κλεισμένος;

      πότε τάχα η Ποίηση – πλην Ερμίου
      (-εκείνου εκεί απέναντι στην Άσσο-
      του Φιλόσοφου)
      με τα κοινά δεσμεύθηκε;

      Πότε τάχα η Ποίηση πλήγωσε το νου;

      κι αν… λέω αν…

      Ποιητή κράτα καλά !!!

      (Το μετερίζι σου δε βλέπει ποσοστά.
      Δε βλέπει χορηγήσεις.
      Δε βλέπει ΙΒΑΝ.)

      στην άχαρη θέση σου Ποιητή
      αν… λέω αν…

      μίαν αυγήν φυτρώσουν
      θα είσαι ο μόνος
      Ο Ποιητής κ’ οι πέριξ σου
      που το τοπίο αυτό πρώτοι στην πρώτη άνθιση
      θα δουν θαυμάσουν οσμιστούν

      Δια ταύτα λέω Ποιητή
      πως το Προπύργιο
      και κουρασμένος και ρακάς
      οφείλεις να φροντίζεις…

      Καλή σου μέρα Ποιητή !!!

      Μου αρέσει!

      Απάντηση

      • Ώ Φαίδων!

        Κι αν κι αν κι αν
        δούμε και κανένα IBAN
        η καρδιά πάντα θα θλίβεται
        στην πλατεία του Μα·ι·ντάν.

        Τόσοι νεκροί κι αγώνες
        τόσα χαμένα όνειρα
        βρυκολάκιασαν το Ουκρανιστάν
        ποιά φαντάσματα έχτισαν
        τούτο το νεοναζιστάν;

        Λάθος χτίσαμε πύργους
        λάθος γράψαμε στίχους,
        με υλικά σωκρατικά
        φθαρμένα και πλατωνικά,
        δέ διαβάσαμε πίσω απ’ τις λέξεις
        τον κρυφαναβλύζοντα φασισμό.

        Καλημέρα ώ Φαίδων!

        Μου αρέσει!

      • Posted by Φαίδων Αλκίνοος on 10/06/2014 at 7:38 πμ

        μα δε θαρρείς πιστεύω
        πως Ποιητές και Ποίηση
        μας έφεραν εδώ;

        περίσσεμα αδιάφορο
        σε έλλειμμα ψυχών

        αυτό που πρέπει πληρωθεί
        αυτό που πρέπει φύγει

        σημεία των καιρών
        που μπόμπες έξυπνες
        βρίσκανε το στόχο τους
        κι ο καναπές με τα παιδιά
        γεμάτος κ’ οι γονείς
        να ερμηνεύουν την ηχώ
        ακρίβειας κι εξυπνάδας
        αδιαφορώντας πως
        στις γέφυρες στέκονταν οι άνθρωποι
        πως μεσ’ στα κτίρια
        παιδιά υπήρχαν κι άνθρωποι

        που τότε λίγο πριν
        η μουσική βαρούσε μέταλλα
        την είπαν τάχα μπιτ
        κι ώρες μονότονες
        τα τρυφερά ωτίδια
        αφήνονταν ν΄ακουν τη μόδα

        τότε που νόμος διεθνής
        απαγόρευσε την αυτονόητη
        ανθρώπων λειτουργία
        είστε πολλοί τους είπανε
        μετριάστε τα παιδιά σας
        κι ακολουθήσαν φόροι
        στην άλλη του Πλανήτη άκρη
        για τα παιδιά που έρχονται
        αλλά και για αυτά που υπάρχουν

        κ’ η αδιαφορία έστεργε
        το κένωμα ψυχών
        κ’ η εξοικείωση
        με το κακό γινότανε

        ο φασιμός
        δεν έρχεται μονάχος

        οι άνθρωποι τον φέρνουνε

        πως τάχα οι Ποιητές
        πως τάχα η Ποίηση
        Ευάγγελε να φταίει;

        μη δεν το καταγράψανε;
        μη δε τον εστηλίτευσαν;

        Ψηλά Γερά
        Συναίσθημα και Πάθος
        δουλειά σου άλλη Ποιητή
        όχι το δάκρυ όχι το πίσω βήμα

        Μου αρέσει!

  3. Το γράμμα σου με χόρτασε,
    γιομάτο κρασί κι ελπίδα,
    μα πώς οίνο να ευφρανθείς
    δίχως συνδαιτημόνες;

    Σε τούτα τ’ άγια χώματα
    σε τούτα δω τ’ αλώνια
    μπροστά ο στίχος πήγαινε
    πίσω η μουσική εχόρευε
    και παραπίσω οι ποιητές
    κρυφά χαμογελούσαν·
    μα δέ ‘ναι ούτε ποιητές
    ούτε και στίχοι ζωντανοί,
    μόνο μαρμαρωμένοι.

    Πάει καιρός που σίγησε
    φωνή ετούτου του λαού
    και πώς να μεθύσει τώρα πιά
    δίχως άσμα παιάνων;

    Πάει κι η μούσα πού ‘λεγε
    ομπρός, ομπρός, ομπρός
    χρόνος ού μενετός·

    ώ Φαίδων
    πήρε των ομματιών της κι έφυγε
    κωφοί οι υπηρέτες της
    κουφός της κι ο λαός.

    Μου αρέσει!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: