Άκου το δικό μου τραγούδι

Μήν απορείς
που δε μπορείς απάντηση να δώσεις σε διλήμματα
και μήν ακούς
αυτού του κόσμου τους σοφούς
που λεν τα πράγματα κατά πως θά ‘θελαν να είναι.
Γιά ιδές τα κύματα πως σβήνουν στο γυαλό
ό,τι μικρή μου γεννηθεί, πεθαίνει·
τίποτα δεν ξεφεύγει του κανόνα
ούτε οι εξαιρέσεις
και μή με μύθους τον εαυτό σου ξεγελάς.
Πολλούς χαμούς αντέχει η καρδιά μας
έως το φυσικό χαμό της
και μή στον έρωτα που χάθηκε πισωγυρίζεις.
Ποτέ δε θα στο πει ο έρωτας πως έσβησε
( τί να μιλήσουν οι νεκροί;)
μόνη θα καταλάβεις,
πρέπει να καταλάβεις και μή ρωτάς πώς.
Είναι εκείνη η χλωμάδα του μαραμένου ρόδου
και μή σε σιγοκαίει αυτό που μένει·
η συνήθεια, δύσκολα πεθαίνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: