Τα πουλιά

Και πάντοτε θα κλαίς
για ένα όνειρο που δέν αξιώθηκε να ζήσει
χωρίς ποτέ να μάθεις αν άξιζε να το ζήσεις.
Γι’ αυτό, παράτα το·
στείλ’ το στα άχρηστα της μνήμης.

Πουλιά τα όνειρα·
σμήνη που πέρασαν πάνω από τη στέγη σου
μα ελάχιστα στην αυλή σου
προσγειώθηκαν
και τώρα που στην πείρα έχεις κυλιστεί
είναι αργά, πίσω να γυρίσεις
τους σωστούς σπόρους να σκορπίσεις στα γόνιμά σου κεραμίδια.
Πουλιά τα όνειρα· χάθηκαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: