Άνεμος

Κι ήταν κάποτε τέτοιος καιρός·
αυτά τα ταξίδια σε κούρασαν.
Άνεμος δίχως τέλος κι αρχή
όλα τα λιμάνια του κόσμου γύρισες
κι ένα ποτέ δε θα βρεις ν’ αγκυροβολήσεις.
Πάντα θα ρωτάς τα καράβια
πού βρίσκεται το λιμάνι που ψάχνεις
μα πάει καιρός που ξέχασες τ’ όνομά του.
Δεν ήξερα και γω να σου πω,
σ’ αιφνιδίασα·
μπουρίνι που δεν περιμένεις.
Στάθηκες γυμνή μπροστά μου.
Με τρεμάμενα χέρια
ψαχούλεψα το κορμί σου,
δοκίμασα το φιλί σου.
Το δικό σου λιμάνι
ποτέ δε θα βρείς όσο κι αν ψάξεις στη μνήμη·
οι άνεμοι δεν αράζουν ποτέ
παρά παγιδεύονται στον ασκό του Αιόλου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: