Πέτρινοι έρωτες

«Πέτρινοι έρωτες»

Ώ μοίρα!
Σήμερα φύσσα δυνατά,
διώξε μακρυά μου το χιονιά,
σβήσε την καταιγίδα.

Ατσάλι νά ‘ταν θα λυγούσε·
μ’ αυτή ‘ναι πέτρα
κι οι πέτρες δε λυγάνε·
οι πέτρες μόνο σπάνε
μα εγώ δε θέλω να θρυμματισθεί·
έτσι θρύψαλα πως θά ‘ναι
πώς να ζήσει;
Κι εγώ,
ένα κομματιασμένο νεροπότηρο
τί να το κάνω,
πώς τον έρωτα να ξεδιψάσω;
Ας φύγει.
Έτσι κι αλλιώς το άδειο μου ποτήρι
ούτε με πόθο
μα ούτε και μ’ αγάπη μπορεί να το γεμίσει
κι ως είναι πέτρα,
μόνο να το σπάσει.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: