Όταν βρέχει

«Όταν βρέχει»

Ο ήχος της βροχής, η ανάσα σου.
Το άγγιγμά της, τα χείλη σου.
Το σύννεφό της τα μάτια σου
κι αυτή η καταχνιά που ηλεκτρίζει το είναι μου
η φλογισμένη μορφή των απόκρυφων πόθων σου.
Σ’ αναζητώ μέσ’ στη βροχή
στον ατίθασο άνεμο,
μα εσύ απορροφημένη
σε ατέρμονους τόμους βιβλία
δέν ακούς που χτυπώ δυνατά
τη σκουριασμένη σου πόρτα.

Κι οι άνεμοι ακόμα λαγιάζουν,
στις αγκαλιές των βουνών
στις επιφάνειες των θαλασσών
στις μήτρες των πικρών δακρύων
μέχρι κάποτε να πνεύσουν τα λοίσθια·
Όμως ποτέ δε θα πάψει στη γειτονιά μου,
να φυσσάει δυνατά και πάντα να βρέχει
ένα τρυφερό χάδι για σένα
μια ζεστή αγκαλιά μόνο για σένα,
περαστικός άνεμος να λαγιάζεις
στη γειτονιά τού «Όταν βρέχει».
Οι έρωτες, λουφάζουν στη σιωπή.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: