Νερό

«Νερό»

Μοσχομύρισες·
λύθηκαν μάγια πού δέναν την καρδιά
μια πέτρα βυθισμένη στο πηγάδι.
Ποιά αφορμή και ποιά αιτία
ούτε που ξέρω μα ούτε και με νοιάζει.
Είσαι η δροσιά της θάλασσας
Σού ‘δωσα το κλειδί ν’ ανοίξεις τους κρουνούς μου,
τρεχούμενο νερό στα πόδια σου μικρό μου γιοσμαρίνι
μα πάντοτε μ’ ένα φόβο:
Μην κι είναι περιττό τόσο νερό
κι ασφυκτιούν οι ρίζες της ψυχής σου.

Γι’ αυτό, σωπαίνω.
Θέλω η ακούραστη Κλωθώ
να ‘ν’ τρυφερή μαζί σου.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: