Ζωή είναι, πληγή.

«Ζωή είναι, πληγή»

Κλαίω.
Κλαίω συχνά ή και πολύ συχνά,
Κλαίω γοερά,
με δάκρυα και λυγμούς,
Φταίω, ποτέ δέ λέω αλλά κλαίω.
Μερικές φορές
πηγαίνω στον καταρράχτη και κλαίμε παρέα.
Σουσουράδες,
καρδερίνες
λούζουν το φτέρωμά τους στη βάθρα
ζωγράφοι
φωτογράφοι
πολλοί νοιάζονται τον καταρράχτη που κλαίει·
εμένα κανείς μα κανείς δέ μ’ ακούει
κι όσο κι αν ξελαρυγγιάζομαι στο κλάμμα
σαν τον καταρράχτη ποτέ δέ θα κλάψω
τα πουλιά δε θα κουρνιάσουν στις πλάτες μου
ούτε τ’ αηδόνια θα ξεδιψάσουν στα δάκρυά μου·
οι πληγωμένες καρδιές μόνο πίκρα και θλίψη κερνούν.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: