Ζωή είναι το πεπρωμένο

 

Πεπρωμένο ήταν·

μόνο ν’ ακούσω, να μη ζήσω·
σαν τον Οδυσσέα.
Άδικα διατάζω τους ναύτες να με λύσουν·
μ’ έχουν δεμένο γερά στο κατάρτι
μέχρι να μπορέσω να ξεφύγω των Σειρήνων
κι άνοσος πια στα κανακέματα του Έρωτα
να πέσω λυτός στα γόνατα της Ναυσικάς,
αυτού του νόστου που ξεφυτρώνει μπροστά μας ξαφνικά
ενώ εμείς γι’ αλλού πηγαίναμε.

Ζωή·
ωδή χαράς,
αιώνια κρήνη
να γεμίζω καθημερνά τις χούφτες μου
λίγη δροσιά της αστείρευτης πνοής σου
στάλα στάλα να ξεδιψώ
τα σκασμένα μου χείλη.

Ε. Κ. Γιανναλάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: