Ζωή στους πέντε ανέμους

«Ζωή στους πέντε ανέμους»

Ποτέ δε σ’ άκουσα να κλαις
προσωπο-ποίηση του πόνου·
ο πόνος δεν έχει δάκρυα να κλάψει.
μονάχα μαραζώνει.
Μαράζωσες·
λούφαξες στον κόρφο μου
και πώς να γιάνω τις πληγές
εγώ που ούτε τις δικές μου;
Τα μάτια σου, ούτ’ ένα δάκρυ.
Ήταν λό-γι-α τα λό-για
γεμάτα ψευδαισθήσεις·
χωρίς υπογραφές.
Πήρες τους πέντε ανέμους
γράμμα το γράμμα να μαζέψεις,
μήπως και αποδείξεις πως ειπώθηκαν οι λέξεις.
Σου είπα κάποτε,
αυτοί που δεν πληγώθηκαν
ενώ έπρεπε να πληγωθούν,
δεν αγαπούν.
Ο άνεμος, είπες·
όλα τα παίρνει ο άνεμος
χωρίς ποτέ σου ν’ αναρωτηθείς
ποιός είν’ αυτός ο άνεμος
που σ’ έφερε στην πόρτα μου.

Κούρνιασε τώρα
στην αγκαλιά μου κοιμήσου·
λίγη ζεστασιά σε μένα θα βρείς
κι αύριο σαν ξυπνήσεις
πάρε τον πρώτον άνεμο·
λιμάνι στη ζωή σου, δέ θα βρείς.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: