Δανάη

«Δανάη»

Ορέγομαι!
Τα μαύρα της γελαστά μάτια·
βαμμένα κατράμι τα μαλλιά της.
Τα κόκκινα εφηβικά μάγουλά της
άγουρο κι άτσαλο το μεστό φιλί της·
μαύρη ελιά στην κόγχη των χειλιών της.

Ορέγομαι!
Τη μέρα που αποχαιρετηθήκαμε στο λιμάνι,
δώσαμε όρκους κι υποσχέσεις.
Χορέψαμε συρτάκι στην προκυμαία,
μου είπες σ’ αγαπώ,και γω:
-Δανάη,γλυκιά μου τσιγγάνα·
εσύ θα βολοδέρνεις στους πέντε ανέμους
κι εγώ θα περιμένω να ‘ρθείς στο λιμάνι,
σε απάνεμους τόπους και δρόμους
πίσ’ από το φράγμα του λιμανιού
εκεί που σκάνε τα κύματα του χαμού.

Κι από τότε,
κάθε χρόνο περίμενά σε στο ίδιο το μέρος
ίδια μέρα,γιορτή του κρασιού.
Χρόνια έπινα το κρασί μόνος
παρέα την απουσία σου και τη σκιά σου.
Μέχρι,
που κουράστηκα να σε περιμένω.
μ’ έκαιγε στα σωθικά να σε προσμένω,
μιας τσιγγάνας τον έρωτα ν’ ανασταίνω.

Θυμάσαι στη Σαλονίκη,πάνω στο τρένο;

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: