Νεφέλωμα του Ωρίωνα

«Νεφέλωμα του Ωρίωνα»

Δυο φώτα ξεχώριζαν στο σκοτάδι,
τα μάτια σου· φώτιζαν πλάι-πλάι.
Κομήτης τα μαλλιά σου, ανέμιζαν στο κενό,
άπειρο μήκος, μ’ έσφιγγε το λαιμό.
Ήσουν μια λευκή οπτασία,
νιόβγαλτη ερωμένη του Δία.
Χόρευαν γύρω σου
ο Αυγερινός,
η Πούλια και το Φεγγάρι
τ’ αστέρια έστησαν νυφικό παζάρι.
Τη μια, σ’ έταζαν στον Πλούτωνα
την άλλη στον Άρη.
Σε είδα στο άρμα του Φαέθωνα
να λούζεσαι το φως του ήλιου,
γεννιόσουν στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα,
βάδιζες τις πυραμίδες του Νείλου.
Ήσουν αερικό
αγκιστρωμένο στη φαντασία μου.

Ήμουν χτικιό
που γεννήθηκε στην ξαγρύπνια σου·
θήλασα ‘πό τα στήθια σου μέλανα ζωμό.
Ας τελειώνω·
ας χαθώ.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: