Άμοιρη ψυχή

«Άμοιρη ψυχή»

Σκόνταψα σ’ ένα θησαυρό
πολύ βαθειά στην ουτοπία του χωμένο
-οι θησαυροί δέ λάμπουν στα σκοτάδια-
κι αν τον ανέλκυσα στο λάγνο φως του ήλιου
τόσο που τον κατάσκαψε το θειάφι,
οι μελανιές δέ φεύγουν.

Άμοιρη ψυχή·
τόσα χρόνια ξόδευες το μέταλλό σου
μαύρη σκουριά στα υπόγεια της ζωής σου,
ό,τι κι αν ήθελες ή νόμιζες πως ήθελες
σε ρήμαξαν και σε λεηλάτησαν
η φιλαρέσκεια κι αφέλειά σου
όλα τα «κοριτσάρα μου» και «γκομενάρα μου»,
-το «κοριτσάκι μου» σ’ έπνιγε στο δάκρυ-
το κορμί σου άφησες ως λάφυρο να σεργιανίζουν
σε στράτες και σοκάκια του παγωμένου χρόνου.

Τώρα, ρυτίδες γέμισες· γυρνάς σα μαγεμένη
όλα τα «σ’ αγαπώ» διαβάζοντας κι αναπολώντας
όσα σε φλούδες και παγκάκια χαράχτηκαν για σένα.
Ο δρόμος όμως που διάλεξες να πάρεις
ήταν αδάκρυτος και πίσω δέ γυρνά· για σένα είν’ αργά.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: