Ο Κανένας κι ο Καθένας

«Ο Κανένας κι ο Καθένας»

Αγέρι μακρινό, δροσερό Κυκλαδίτικο,
μουρμουρίζει γλυκό μεθύσι Αγιορείτικο,
μου λέει σ’ αγαπώ το αγιάζι του
γεμάτο δροσιά και χάρη το νάζι του,
παντού ρόδα θωρώ και σε γεύομαι,
τα σκαστά σου φιλιά πάλι ορέγομαι.

Την ανάσα του κορμιού σου αφουγκράζομαι
στους χτύπους της καρδιάς σου τραντάζομαι,
στα μελωμένα σου χείλη βυθίζομαι
κι όταν πάλι σ’ αγγίζω και φλέγομαι
καλαμιές του Σεπτέμβρη που καίγομαι.

Γόνιμο μαυρόχωμα ας γίνω
καμένη θημωνιά ν’ απομείνω,
να θρέψω ταχιά το σπόρο σου
το νόθο και στείρο βαπόρο σου,
π’ οργώνει τ’ ανάγλυφα κρίματα
για άστοχα κι ασχεδίαστα μέρη
όπου σκάνε μόνο τα κύματα
σκορπώντας τον πόνο στο πέλαγος
κι ο Εφιάλτης την Περσεφόνη ρημάζει
στου σκότους το πανάρχαιο έρεβος.

Ω κολασμένοι κυματισμοί!
Αγκαλιάστε τα σαθρά όνειρά μου
μη λουφάξουν στην πληγιασμένη καρδιά μου,
μη γοργόνες γενούν και στο χάος χαθούν
διαβόλους κι αγγέλους, τον άνεμο ρωτούν,

αν ταξιδεύει η Ναυσικά του Κανένα
στις ματωμένες καρδιές του Καθένα.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: