«Άγρια θάλασσα»

Δεν είν’ τα χείλη σου
ούτε αυτοί οι καλοσχηματισμένοι σκόπελοι στο στήθος
που, όταν χνώτα τους γνέφουν, χορεύουν.
Δέν είν’ αυτά τα ύφαλα
κι ο δύτης που δοκιμάζει γεύσεις κάτω απ’ τό κύμα.
Ούτε αυτή η παροιμιώδης ηρεμία
των θλιμμένων σου ματιών για όσα έφυγαν.
Είναι αυτή η άγρια θάλασσα.
Σκόπελοι και ύφαλοι να πάλλονται
σφιχτοδεμένοι στην υγρή αγκαλιά
μιας φουρτούνας που έζησε.

Αποζητά και πάλι
μια θάλασσα που ηρεμεί κι άγρια γίνεται ξανά,
ο ναυαγός που βρίσκει καταφύγιο
στον πόθο και το πάθος που φωλιάζουν
στις άγριες του κορμιού σου θάλασσες.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: