«Ζωή· άκου πώς χορεύουν οι λέξεις!»

Καρυδότσουφλα του πελάγους
όπου το κύμα και μεις,
κάπου θα μας ξεβράσει·
κουφοί και κούφιοι σε μιαν ακρογιαλιά
άσηπτοι κι αλατισμένοι
αποτραβηγμένα έρμαια της τριβής.
Τόση ζωή ξοδέψαμε
δεν ήταν τη σωστή στιγμή
πότε στο «παρά πέντε»
πότε στο «και πέντε»
δέν προλάβαμε το «ακριβώς».
Τί ζήσαμε
τί δέ χαραμίσαμε,
αυτό είναι Ζωή
κι ας μας αδίκησε ο χρόνος.
– Μονάκριβό μου καραβάκι
– τί ξέρω ‘γώ από θάλασσες –
τί είναι έρωτας;

– Ένας αέναος χορός
ατέλειωτο ταγκό των ήχων
μπορεί και βάλς
ένας αντικρυστός των θημωνιών
ρυθμός λέξεων και λόγων,
ζωναράδικος των αλωνιών
ενίοτε φανταστικός κι ανέφικτος,
συναίσθημα σαδιστικό,
μια καληνύχτα της Ζωής
μια καλημέρα
των ονείρων και των μύθων.

Ε. Κ. Γιαννελάκης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: