ΑΓΡΙΟΣΤΑΦΥΛΟ

Λαλαγγίτα αχνιστή
μόλις βγήκες απ’ τό σάζι
σ’ αλείφω βούτυρο με μέλι
στάζουν οι πόθοι και τα πάθη.
Δέ με περίμενες
χρόνος για αγάπες δεν περίσσευε·
αδήμονη λαχτάρα το κορμί σου.
Δε με περίμενες·
εσάστισες
και στο φιλί μου παραδίνεσαι.
Μελωμένα χείλη
κι η βελουδένια γλώσσα σου δεν έχει τελειωμό
ακόμα μου ταράζει το μυαλό.
Αγριοστάφυλο οι ρώγες σου
διαστέλονται σκληρά στον ουρανίσκο
χυμούς το στόμα ξεχειλίζει
γεύσεις ηδονικές και αξεπέραστα οργασμικές.
Φουσκώνει το ποτάμι
μα με καλούν τ ‘ αγριοστάφυλα στις όχθες του·
σ ‘ αυτό τον πειρασμό είμαι μικρός ν’ αντισταθώ.
Χυτό κορμί στο βάθρο του
– τό ‘χει σμιλέψει η ηδονή –
δονείται αρμονικά
και τ’ άγγιγμά μου χαλινάρι του
μέχρι να φτάσω εκεί
που πρώτη φορά ειχα πλησιάσει
κάποια Μεγάλη της Παρασκευή,
όταν ο πόθος νίκησε
την πιο μεγάλη μου αναστολή
κι έκτοτε πάντοτε και πάντα
σα μεθυσμένος υποκλίνεται,
σε κάθε σου ηδονική στιγμή.

Ε. Κ. ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: