Archive for Ιουνίου 2017

ΟΙ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟΙ

“ ΟΙ ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΟΙ “

Εν αρχή ήν, ζιβάγκο.
Δέ χρειάζονταν σιδέρωμα, σ’ έπνιγε λιγάκι στο λαιμό,
τσίριζες:
– Έξω τα Πάντα και οι πάντες απ’ τήν Ελλάδα!
Ήρθαν οι φρουροί του τρίτου δρόμου,
συνέτρωγαν ομού
μετά του Κοσκωτά,
– COSCO,πού να θυμάμαι τώρα; –
εις τό ονομαστόν επί Ταύρω μαγειρείον,
ονόματι Αυριανή.
Έ, πώς να ορκιστείς έτσι μπροστά στο μακαριώτατο;
τουλάχιστον ένα υποκάμισο λευκό θα μπορούσες να φορέσεις.
Εκπτώσεις!
Δέ σου πάει η γραβάτα ρε φίλε.
Και κείνο το μούσι·
ίσιαξέ το·
δώσε ένα σχήμα.
Μη λερώσει ο χαρτογιακάς,
κόντινέ το λιγάκι.
Εν πάση περιπτώσει, κάντο όπως ο Τσέ!
Βρε πόσο σου ταιριάζει το μοντγκόμερι!
Το Μινιόν γεμάτο· σε καλές τιμές.
Η γενιά της αλλαγής, φόρεσε το παλτώ της.
Βαρυχειμωνιά.
Εμείς;
Ά, εμείς.
Τα καμάρια του Μάρξ και του Λένιν!
Εντάξει ρε φίλε· μή βαράς·
του Λένιν και του Μάρξ.
Πάντα τσακωνόμασταν για το όνομα στη μαρκίζα.
Ποιά ιδεολογία ρε φίλε;
Ένα ταξί δέ μπορούσαμε να μοιράσουμε.

«Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα».
Για τα μαθήματα έχω μιαν αμφιβολία.
Τα ιδρύματα εσαεί τυπώνουν πτυχία με το ζύγι.
Για τον αγώνα δέ, τί να πώ;
Ξεμείναμε από προλετάριους.
Ήταν ανίκανοι βλέπεις,
να διακρίνουν τη διαφθορά της γραβάτας, χωρίς γραβάτα.
Άλλωστε οργανώνονταν ομαδικές Κοινωνίες,
ενίοτε οινοποσίες στα στέκια της εποχής:
Ομόνοια, Χαυτεία, Σύνταγμα, Χημείο,
«στ’ Αποστόλη το κουτούκι πήγα κι άκουσα μπουζούκι».
Ως επαναστάτες είχαμε μιαν αδυναμία στο κόκκινο· κρασί.

Δεν τ’ αποφύγαμε· έπεσε το τείχος.
Κι ας εκάναμε φιλότιμες προσπάθειες να το αποτρέψωμεν
πίνοντες δημοσίως
γάλα πλούσιον εις στρόντιον,
επί της Ομονοίας.

Η φλόγα καίει μέσ’ στην καρδιά σου ακόμα.
Φαίνεται εξ άλλου στο ντύσιμό σου.
Τριτοδρομικέ επαναστάτη•
τόσα χρόνια δέ φόρεσες γραβάτα.
Η μόνη επαναστατική πράξη που έχεις να επιδείξεις!

Ε. Κ. ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ..

Advertisements

ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΓΙΟΙ

“ ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΓΙΟΙ “

Κάποιοι Συγγροί κατάκλεψαν
βόδια και σπίτια αφελών,
άγγιξαν τα πλούτη του Μίδα,

έγιναν δρόμοι
Εθνικοί Ευεργέτες.

Κάποιοι πάλι άλλοι, λένε πως έκλεψαν τις δέκατες τρίτες συντάξεις
κι αλίμονο·
δε θα κλέψουν κάτι ψιλικατζήδες τη δόξα των κούληδων,
αυτών που κατηγορούνται πως έκλεψαν εκατοντάδες εκατομμύρια
και θα παραμείνουν για πάντα στα μαύρα κατάστιχα της ανικανότητας ως,
Όνειδος του Αδώνιδος.
Έκλεψαν και κατάκλεψαν τόσα
όχι όμως όσα χρειάζονται ν’ αναγορευτούν,

Εθνικοί Ευεργέτες.
Ούτε καν δρόμοι.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ.

ΕΦΙΑΛΤΕΣ

“ ΕΦΙΑΛΤΕΣ “

Τόπος των μεγάλων αντιθέσεων,
μήτρα σφριγηλή και άλλοτε δυσώδης.
Ο Εφιάλτης Ευρυδήμου
πάντα θα προδίνει τον καλόγερο στο Κούγκι·
Ο Εφιάλτης Αθηναίος
κάθε χάραμα μονάχος
ντουφεκίζεται στον τοίχο της Καισαριανής.
Ματωμένα βουνά
ποτάμια θολά
το ίχνος σας χορεύει σε βωμούς εφιαλτών,
άλλοτε πατριώτες
άλλοτε πατριδοκάπηλοι
παντοτεινός εφιάλτης να μας κυνηγά,
πότε στον ξύπνιο
ποτέ στον ύπνο.

Ε. Κ. ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

» ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ »

Το καράβι κινείται ήσυχα στον ορίζοντα
στέλνοντας ένα κυματάκι μηνύματα στην προκυμαία·
εκατό τσιγγάνικα βιολιά,
ο ρυθμός μιας ποδηλάτισσας
στα τσιμέντα του λιμανιού.

Αχ ποδηλάτισσα!
θέλω τόσο να πλησιάσω
μα πρέπει να παλέψω με το ποδήλατο.
Άνιση πάλη.
Πολλές ανηφόρες
επικίνδυνες κατηφόρες·
πώς ν’αντέξω;
Ακόμα κι αν ήθελες,
μια σέλα έχει το ποδήλατο.

Ήταν φίλη μου, όμορφη.
Το χώμα κόλλαγε στον ιδρώτα.
Ορθοπεταλιές·
σύννεφο σκόνης μαρτυρούσε την αγάπη μας·
κολύμπι στο ποτάμι,
έρωτας στα κρεμόκλαδα της ιτιάς
κι η ντοπαμίνη να ρέει στη σκιά των σφενδαμιών.
Και πώς να βρεθεί τέτοια δροσιά στην παραλία;
Εξ άλλου πας πολύ γρήγορα·
δεν προλαβαίνω.

Καληνύχτα ποδηλάτισσα.
Μεγάλωσα πια
για ένα
ραντεβού στο λιμάνι.

Ε Κ ΓΙΑΝΝΕΛΑΚΗΣ